Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013
Πως να καταστρέψετε μια χώρα σε 10 απλά βήματα
1. Στήστε μια οικονομία που να βασίζεται στις υπηρεσίες και το μεταπρατισμό, με το κράτος σε ρόλο διαιτητή ανάμεσα σε 15 οικογένειες που νέμονται τον εθνικό πλούτο (ας τις βαφτίσουμε επιφυλακτικά ντόπια αστική τάξη). Οι 15 αυτές οικογένειες εδραιώνονται επειδή έχουν καλές σχέσεις με τις 15 ισχυρές οικογένειες από 3-4 ισχυρές χώρες (ας τις βαφτίσουμε επίσης με επιφύλαξη ξένη αστική τάξη) και ενισχύουν τους τομείς εκείνους της οικονομίας που θα ευνοήσουν ουσιαστικά τα συμφέροντα της ξένης αστικής τάξης που τις στηρίζει. Έτσι και στην Ελλάδα, αναπτύχθηκε ένα τέτοιο μοντέλο που ουσιαστικά διαιώνιζε την έξωθεν παραγωγική εξάρτηση και την εισαγωγή ξένων προϊόντων.
2. Αφήστε τις οικογένειες αυτές να αναδείξουν στην πολιτική εξουσία τα δικά τους πρόσωπα και τους δικούς τους σχηματισμούς, πολλώ δε μάλλον να δημιουργούν ολόκληρα ρεύματα (βλ τους εκσυγχρονιστές του Σημίτη). Έτσι καταλήγει ο κάθε Ψυχάρης να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις και αντίστροφα έτσι καταλήγει ο κάθε Μπόμπολας ή Μελισσανίδης να ευνοείται τόσο κατάφωρα από το κράτος. Δημιουργήστε με αυτούς τους πολιτικούς ένα δικομματικό μοντέλο, με δύο κόμματα- διαχειριστές που θα εναλλάσσονται στην εξουσία. Έτσι ο κόσμος θα έχει την εντύπωση πως μετά από κάθε κυβερνητική αλλαγή προέκυψε και ουσιώδης πολιτική αλλαγή, ενώ στην πραγματικότητα θα κυβερνάνε τα ίδια συμφέροντα. Οι πολιτικοί αυτοί στο πλαίσιο των ανταποδοτικών σχέσεων με την αστική τάξη θα της παραχωρούν δημόσια περιουσία προκειμένου να αυξάνει τακτικά την κερδοφορία και την επιρροή της.
3. Αφήστε τους παραπάνω πολιτικούς σε συνεργασία με τους χρηματοδότες τους να δημιουργήσουν λαϊκά ερείσματα συστήνοντας μια δική τους ευνοημένη εργατική-αγροτική αριστοκρατία και πουλημένους εργατοπατέρες. Έτσι εκφυλίζεται η οργάνωση των εργαζομένων, έτσι γεννιούνται επαναστάτες ιμιτασιόν τύπου Παναγόπουλου, που αφ' ενός μεν είναι ακίνδυνοι κι αφ' ετέρου δε οριοθετούν την έκφραση και τη δύναμη των επίσημων οργανώσεων των εργαζομένων.
4. Δημιουργήστε μια μεγάλη μεσαία τάξη που θα έχει λόγους υλικούς και ιδεολογικούς για να στηρίξει την παραπάνω κατάσταση. Υλικούς γιατί θα έχει πολλά να χάσει απο μια πιθανή αλλαγή, και ιδεολογικούς γιατί έχει γαλουχηθεί έτσι ώστε να ταυτίζει το συμφέρον της ντόπιας αστικής τάξης με το δικό της. Έτσι καταλήγουμε σε τέτοιους καιρούς η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να κυβερνάνε ακόμα. Οι άνθρωποι αυτοί εφόσον γαλουχηθούν έτσι, ακόμα κι αν τους τα πάρεις όλα πίσω δύσκολα θα αντιδράσουν σωστά (διαφορετικά βλ το στοιχ 9). Γεμίστε λοιπόν τις πόλεις με νεόπλουτους επιδειξίες του "ξέρεις-ποιός-είμαι-εγώ-ρε;".
5. Καλλιεργείστε μια προοπτική, ένα σχέδιο που θα πείσει τον κόσμο πως τον συμφέρει να συμμετέχει σε αυτό, ενώ στην πραγματικότητα θα συμφέρει μονάχα ολίγους: την ντόπια αστική τάξη που αναφέρεται παραπάνω. Τέτοιο σχέδιο ήταν η Μεγάλη Ελλάδα του Βενιζέλου που κατέρρευσε το 1922 και τέτοιο είναι και η ισχυρή-ευρωπαϊκή Ελλάδα του Σημίτη που καταρρέει σήμερα. Έτσι λοιπόν η συμμετοχή στην ΕΕ και το ευρώ, ενώ αποδεδειγμένα και με αριθμούς έχει αποδώσει τεράστια κέρδη στις ελληνικές τράπεζες και βιομηχανίες και τεράστιες απώλειες στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, η πλειοψηφία των Ελλήνων εξακολουθεί να υποστηρίζει την ευρωπαϊκή Ελλάδα (ως προς τη συμμετοχή στην ΕΕ και την ΟΝΕ). Τώρα, ακόμα κι αν αυτό δείχνει να αποτυγχάνει κάντε τον κινέζο και συνεχίστε να το υπερασπίζεστε σαν να μην έγινε τίποτα, μέχρι να βρεθεί ένα άλλο σχέδιο "εθνικής ανάτασης" ή εθνικής σωτηρίας στο βωμό του οποίου θα απαιτούνται νέες θυσίες...
6. Κάντε σημαντικές παρεμβάσεις-τομές στην εκπαίδευση. Μεγαλώστε πολίτες αδιάφορους, ανιστόρητους και αναλφάβητους. Γαλουχήστε τους με τη φιλελεύθερη (με την ιδεολογική έννοια, όχι δηλαδή απλώς εκείνους που υποστηρίζουν την ελευθερία) ιδεολογία και βγάλτε σειρές δημοσιογράφων, καθηγητών κ.α. προσκείμενων στο status quo. Έτσι θα βρίσκεται πάντοτε κάποιος να υπερασπιστεί από την πιο ακραία κίνηση της κυβέρνησης μέχρι την πιο παράλογη απαίτηση της τρόικα.
7. Αξιοποιείστε και ευνοείστε την ουσιαστική ανυπαρξία της αριστεράς, η οποία εμφανίζεται κατά κόρον είτε ως πλήρως συνθηκολογημένη (βλ. Συνασπισμό) είτε ως πλήρως δογματικη και μονολιθική (βλ ΚΚΕ). Έτσι θα υπάρχει μια ακίνδυνη δύναμη μέσω της οποίας θα αισθάνεται ο κόσμος ότι αντιδράει, λειτουργώντας "ανατρεπτικά" και "επαναστατικά", πάντα ντεκαφεϊνέ όμως.
8. Όταν έρθει η ώρα που λογικά όλη αυτή η φούσκα θα σκάσει, αξιοποιείστε τα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής, προκειμένου να γεμίσετε το λαό με την ένοχη εντύπωση ότι φταίει για την κατάσταση (βλ "μαζί τα φάγαμε"). Βοηθάνε επίσης να στρέφονται η μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, το διαίρει και βασίλευε είναι σίγουρη συνταγή. Παράλληλα αξιοποιείστε τη συγκυρία προκειμένου η ντόπια και ξένη αστική τάξη να πλουτίσει ακόμα περισσότερο (πχ μέσω των ιδιωτικοποιήσεων/ξεπουλημάτων ή των αντεργατικών μέτρων όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας).
9. Αφήστε άλυτα προβλήματα όπως το μεταναστευτικό και δώστε διάρκεια σε εθνικά ζητήματα και έχθρες. Φλωμώστε επίσης το λαό με μισαλλόδοξη, εθνικιστική προπαγάνδα και παράλληλα αφήστε την αστική τάξη ή και ορισμένα κόμματα να χρηματοδοτεί νεοναζιστικές οργανώσεις τύπου Χρυσή Αυγή ή άλλα παρακλάδια. Βάλτε, τέλος, τα απαξιωμένα ξεπουλημένα μέσα-κανάλια να τις κράζουν. Έτσι θα υπάρχει ένα φόβητρο για τους μετανάστες που δουλεύουν τζάμπα προκειμένου να μην ζητάνε να πληρωθούνε. Έτσι θα υπάρχει κάποιος που θα κατευθύνει την οργή των αδικημένων σε άλλους, πιο αδύναμους αδικημένους. Έτσι θα προκληθεί η πόλωση και ο εθνικός κίνδυνος που θα επιτρέψει στον καθένα να επικαλεστεί την έκτακτη ανάγκη και να απεμπολήσει κάθε αξία και πρόσχημα.
10. Σε περίπτωση που όλα αυτά δεν πετυχαίνουν πλήρως και γεννιούνται αντιδράσεις, κόψτε τις απ' τη ρίζα. Πλακώστε στο ξύλο όποιον τολμήσει να διαμαρτυρηθεί, βασανίστε συλληφθέντες και προσαχθέντες, τρομοκρατήστε τους υπολοίπους με προληπτικές διαδικασίες και με ψέματα προκειμένου να τους κυριεύσει ο φόβος. Καταστείλτε τους σε κάθε περίπτωση, σωματικά ή ψυχολογικά.
2. Αφήστε τις οικογένειες αυτές να αναδείξουν στην πολιτική εξουσία τα δικά τους πρόσωπα και τους δικούς τους σχηματισμούς, πολλώ δε μάλλον να δημιουργούν ολόκληρα ρεύματα (βλ τους εκσυγχρονιστές του Σημίτη). Έτσι καταλήγει ο κάθε Ψυχάρης να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις και αντίστροφα έτσι καταλήγει ο κάθε Μπόμπολας ή Μελισσανίδης να ευνοείται τόσο κατάφωρα από το κράτος. Δημιουργήστε με αυτούς τους πολιτικούς ένα δικομματικό μοντέλο, με δύο κόμματα- διαχειριστές που θα εναλλάσσονται στην εξουσία. Έτσι ο κόσμος θα έχει την εντύπωση πως μετά από κάθε κυβερνητική αλλαγή προέκυψε και ουσιώδης πολιτική αλλαγή, ενώ στην πραγματικότητα θα κυβερνάνε τα ίδια συμφέροντα. Οι πολιτικοί αυτοί στο πλαίσιο των ανταποδοτικών σχέσεων με την αστική τάξη θα της παραχωρούν δημόσια περιουσία προκειμένου να αυξάνει τακτικά την κερδοφορία και την επιρροή της.
3. Αφήστε τους παραπάνω πολιτικούς σε συνεργασία με τους χρηματοδότες τους να δημιουργήσουν λαϊκά ερείσματα συστήνοντας μια δική τους ευνοημένη εργατική-αγροτική αριστοκρατία και πουλημένους εργατοπατέρες. Έτσι εκφυλίζεται η οργάνωση των εργαζομένων, έτσι γεννιούνται επαναστάτες ιμιτασιόν τύπου Παναγόπουλου, που αφ' ενός μεν είναι ακίνδυνοι κι αφ' ετέρου δε οριοθετούν την έκφραση και τη δύναμη των επίσημων οργανώσεων των εργαζομένων.
4. Δημιουργήστε μια μεγάλη μεσαία τάξη που θα έχει λόγους υλικούς και ιδεολογικούς για να στηρίξει την παραπάνω κατάσταση. Υλικούς γιατί θα έχει πολλά να χάσει απο μια πιθανή αλλαγή, και ιδεολογικούς γιατί έχει γαλουχηθεί έτσι ώστε να ταυτίζει το συμφέρον της ντόπιας αστικής τάξης με το δικό της. Έτσι καταλήγουμε σε τέτοιους καιρούς η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να κυβερνάνε ακόμα. Οι άνθρωποι αυτοί εφόσον γαλουχηθούν έτσι, ακόμα κι αν τους τα πάρεις όλα πίσω δύσκολα θα αντιδράσουν σωστά (διαφορετικά βλ το στοιχ 9). Γεμίστε λοιπόν τις πόλεις με νεόπλουτους επιδειξίες του "ξέρεις-ποιός-είμαι-εγώ-ρε;".
5. Καλλιεργείστε μια προοπτική, ένα σχέδιο που θα πείσει τον κόσμο πως τον συμφέρει να συμμετέχει σε αυτό, ενώ στην πραγματικότητα θα συμφέρει μονάχα ολίγους: την ντόπια αστική τάξη που αναφέρεται παραπάνω. Τέτοιο σχέδιο ήταν η Μεγάλη Ελλάδα του Βενιζέλου που κατέρρευσε το 1922 και τέτοιο είναι και η ισχυρή-ευρωπαϊκή Ελλάδα του Σημίτη που καταρρέει σήμερα. Έτσι λοιπόν η συμμετοχή στην ΕΕ και το ευρώ, ενώ αποδεδειγμένα και με αριθμούς έχει αποδώσει τεράστια κέρδη στις ελληνικές τράπεζες και βιομηχανίες και τεράστιες απώλειες στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, η πλειοψηφία των Ελλήνων εξακολουθεί να υποστηρίζει την ευρωπαϊκή Ελλάδα (ως προς τη συμμετοχή στην ΕΕ και την ΟΝΕ). Τώρα, ακόμα κι αν αυτό δείχνει να αποτυγχάνει κάντε τον κινέζο και συνεχίστε να το υπερασπίζεστε σαν να μην έγινε τίποτα, μέχρι να βρεθεί ένα άλλο σχέδιο "εθνικής ανάτασης" ή εθνικής σωτηρίας στο βωμό του οποίου θα απαιτούνται νέες θυσίες...
6. Κάντε σημαντικές παρεμβάσεις-τομές στην εκπαίδευση. Μεγαλώστε πολίτες αδιάφορους, ανιστόρητους και αναλφάβητους. Γαλουχήστε τους με τη φιλελεύθερη (με την ιδεολογική έννοια, όχι δηλαδή απλώς εκείνους που υποστηρίζουν την ελευθερία) ιδεολογία και βγάλτε σειρές δημοσιογράφων, καθηγητών κ.α. προσκείμενων στο status quo. Έτσι θα βρίσκεται πάντοτε κάποιος να υπερασπιστεί από την πιο ακραία κίνηση της κυβέρνησης μέχρι την πιο παράλογη απαίτηση της τρόικα.
7. Αξιοποιείστε και ευνοείστε την ουσιαστική ανυπαρξία της αριστεράς, η οποία εμφανίζεται κατά κόρον είτε ως πλήρως συνθηκολογημένη (βλ. Συνασπισμό) είτε ως πλήρως δογματικη και μονολιθική (βλ ΚΚΕ). Έτσι θα υπάρχει μια ακίνδυνη δύναμη μέσω της οποίας θα αισθάνεται ο κόσμος ότι αντιδράει, λειτουργώντας "ανατρεπτικά" και "επαναστατικά", πάντα ντεκαφεϊνέ όμως.
8. Όταν έρθει η ώρα που λογικά όλη αυτή η φούσκα θα σκάσει, αξιοποιείστε τα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής, προκειμένου να γεμίσετε το λαό με την ένοχη εντύπωση ότι φταίει για την κατάσταση (βλ "μαζί τα φάγαμε"). Βοηθάνε επίσης να στρέφονται η μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, το διαίρει και βασίλευε είναι σίγουρη συνταγή. Παράλληλα αξιοποιείστε τη συγκυρία προκειμένου η ντόπια και ξένη αστική τάξη να πλουτίσει ακόμα περισσότερο (πχ μέσω των ιδιωτικοποιήσεων/ξεπουλημάτων ή των αντεργατικών μέτρων όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας).
9. Αφήστε άλυτα προβλήματα όπως το μεταναστευτικό και δώστε διάρκεια σε εθνικά ζητήματα και έχθρες. Φλωμώστε επίσης το λαό με μισαλλόδοξη, εθνικιστική προπαγάνδα και παράλληλα αφήστε την αστική τάξη ή και ορισμένα κόμματα να χρηματοδοτεί νεοναζιστικές οργανώσεις τύπου Χρυσή Αυγή ή άλλα παρακλάδια. Βάλτε, τέλος, τα απαξιωμένα ξεπουλημένα μέσα-κανάλια να τις κράζουν. Έτσι θα υπάρχει ένα φόβητρο για τους μετανάστες που δουλεύουν τζάμπα προκειμένου να μην ζητάνε να πληρωθούνε. Έτσι θα υπάρχει κάποιος που θα κατευθύνει την οργή των αδικημένων σε άλλους, πιο αδύναμους αδικημένους. Έτσι θα προκληθεί η πόλωση και ο εθνικός κίνδυνος που θα επιτρέψει στον καθένα να επικαλεστεί την έκτακτη ανάγκη και να απεμπολήσει κάθε αξία και πρόσχημα.
10. Σε περίπτωση που όλα αυτά δεν πετυχαίνουν πλήρως και γεννιούνται αντιδράσεις, κόψτε τις απ' τη ρίζα. Πλακώστε στο ξύλο όποιον τολμήσει να διαμαρτυρηθεί, βασανίστε συλληφθέντες και προσαχθέντες, τρομοκρατήστε τους υπολοίπους με προληπτικές διαδικασίες και με ψέματα προκειμένου να τους κυριεύσει ο φόβος. Καταστείλτε τους σε κάθε περίπτωση, σωματικά ή ψυχολογικά.
Τρίτη 25 Ιουνίου 2013
11 σημεία για την νέα κυβέρνηση
*Μόνο ανακούφιση έφερε ο ανασχηματισμός. Επιτέλους οι υγιείς πολιτικές δυνάμεις του τόπου συνεργάζονται ενεργά για τη σωτηρία του. Πραγματική dream team. Αν και θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη υπερπαραγωγή αν είχε κι άλλα εξωκομματικά στελέχη πέραν του Παντελή Καψή όπως ακουγόταν πριν από τις επίσημες ανακοινώσεις με φαβορί για υπουργοποίηση τους Κώστα Πρέκα, Αιμίλιο Λιάτσο και Άτζελα Δημητρίου.
*Η νέα κυβέρνηση είναι πράγματι η πιο μικρή κι ευέλικτη μετά τη 2η κυβέρνηση Παπανδρέου, αποτελούμενη από μόλις 42 άτομα. Φήμες λένε ότι η πρώτη κυβερνητική πράξη θα είναι η μετακίνηση από το Μαξίμου στο Γήπεδο Καραϊσκάκη προκειμένου να χωρέσουν όλα της τα μέλη και να γίνονται πιο άνετα τα Υπουργικά Συμβούλια. Άσε που ο Μαρινάκης (με την εφημερίδα Παραπολιτικά) είναι "δικό μας" παιδί.
*Όλα τα φώτα είναι στραμμένα στον νέο υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος διέρρευσε ήδη την πρώτη τομή στον τομέα της εθνικής υγείας. Για την είσοδο και την εξέταση στα νοσοκομεία θα πρέπει οι ασθενείς αφ' ενός να προσκομίσουν ένα από τα βιβλία "Πανύψιστος Ζευς και αιμορροίδες" και "100+1 συνταγές για μακροζωϊα από την αρχαία Σπάρτη" που τυχαίνει να πωλεί ο αδερφός του νέου υπουργού και αφ' ετέρου να αποδείξουν ότι είναι αυθεντικοί Έλληνες ή έστω νόμιμοι μετανάστες από τον πλανήτη ΕΛ. Έξυπνο πάντως να βάλουν έναν ασθενή στου υπουργείο Υγείας.
*Η Σοφία Βούλτεψη αρνήθηκε μετά λύπης την υφυπουργοποίησή της, δηλώνοντας πως δεν έχει χρόνο την ίδια ώρα να κράζει την ΕΡΤ και το ΣΥΡΙΖΑ και παράλληλα να κλείνει νοσοκομεία. Ευχήθηκε όμως ολόψυχα στο σύντροφο Άδωνι να ακολουθήσει την υπερπετυχημένη πορεία του Ανδρέα Λοβέρδου δύο χρόνια πριν στο ίδιο υπουργείο.
*Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ήδη βρει τον τρόπο να μειώσει τους δημοσίους υπαλλήλους, γι' αυτό και τοποθετήθηκε ασυζητητί στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης: "θα τους ταϊζω κι επίσημα στον πατέρα μου, δεν χρειάζεται πλέον να κρυβόμαστε" φέρεται να δήλωσε αποκαλύπτοντας έτσι το μυστικό της μακροζωϊας του επίτιμου.
*Δικαιώθηκε ο Βρούτσης με την παραμονή του στο Υπουργείο Εργασίας καθώς χάρις στις προσπάθειές του η ανεργία δεν ξεπέρασε το 50% όπως προέβλεπαν οι Κασσάνδρες της αριστεράς.
*Ο Σίμος Κεδίκογλου τα πήγε τόσο καλά τον προηγούμενο καιρό, που πλέον η κυβέρνηση έχει και 2ο Κεδίκογλου (βλ Συμεών Κεδίκογλου, το νέο υφυπουργό Παιδείας).
*Ο Παντελής Καψής, "υφυπουργός ΕΡΤ", συμφώνησε ήδη με τον Αντώνη Σαμαρά τον τρόπο που θα στελεχωθεί η ΝΕΡΙΤ: Οι υποψήφιοι θα υποβληθούν σε εξετάσεις τύπου ΑΣΕΠ με βασικές ερωτήσεις α) Από πού κατάγεστε, β) ποια η συγγένειά σας με τα στελέχη της κυβέρνησης ή έστω της Νέας Δημοκρατίας και γ) ποιά η γνώμη σας για το ΣΥΡΙΖΑ.
*Ο πρωθυπουργός δήλωσε πως η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση τετραετίας, αλλά άφησε να διαρρεύσει ότι αν χρειαστεί θα γίνει και κυβέρνηση επ αόριστον ειδικά εφόσον σε επόμενο ανασχηματισμό συμμετέχει και η Χρυσή Αυγή. Άσε που οι εκλογές είναι και μεγάλο έξοδο...
*Απογοητευμένος είναι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος που έφυγε από το υπουργίο εξωτερικών, καθώς ήταν έτοιμος να κάνει σειρά ενωτικών παρεμβάσεων στην Τουρκία, τη Βραζιλία και τη Ρουάντα. Αν δε η κυβέρνηση χτυπούσε 4ετία, στόχος του ήταν η επανένωση της Κορέας.
*Τώρα που ο Βενιζέλος επιτέλους δέχθηκε να γίνει υπουργός εξωτερικών ο Σαμαράς είναι έτοιμος να επαναδιαπραγματευτεί το μνημόνιο, όπως υποσχέθηκε άλλωστε και πριν τις εκλογές.
Κυριακή 16 Ιουνίου 2013
4+1 σημεία για τη μπανανόφλουδα της ΕΡΤ
1) Το ζήτημα της ΕΡΤ είναι και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αφορμή αντίδρασης κι όχι ως αιτία. Κατ' αρχάς, ως προς τον τρόπο, η κυβέρνηση μέσα σε ένα χρόνο έχει περάσει περίπου 20 πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, δηλαδή σε 20 περιπτώσεις δίχως να έχει υπάρξει μια πρόδηλη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (εκτός άμα εμείς δεν την πήραμε χαμπάρι) η εκτελεστική λειτουργία παρέκαμψε τη νομοθετική, ήτοι το κοινοβούλιο. Ας το πάρουμε είδηση πίσω από τον αυταρχισμό βρίσκεται πάντα το οικονομικό, όπως και στην Τουρκία, όπως και παντού. Οι κυβερνήσεις γίνονται αυταρχικές όταν έχουν να επιβάλλουν πολιτικές λιτότητας, "ανάπτυξης" κι "ανταγωνιστικότητας".
Κατά δεύτερον, από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν κλείσει (βλ Εργατικές Εστίες, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, σχολεία κλπ) ή ξεπουληθεί (ο κερδοφόρος ΟΠΑΠ, η Αγροτική, το Ταμιευτήριο, τα μεταλλεία χρυσού κλπ ενώ στα σκαριά είναι και το νερο βλ ΕΥΑΘ) τόσα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, που το να συμβεί κάτι τέτοιο με την ΕΡΤ δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση (παρεμπιπτότνως συμφοιτητές του ΑΠΘ, αποχαιρετίστε και τη Λέσχη).
Τέλος, δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό γίνεται με άμεσο και ξαφνικό τρόπο όταν ολόκληρες δημόσιες τράπεζες κλείνουν Παρασκευή βράδυ με απόφαση ενός απλού διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.
Στη βάση αυτών, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά, στο χέρι μας όμως είναι να είναι η τελευταία.
2) Σίγουρα η φασαρία είναι δικαιολογημένη καθώς πρώτη φορά οι απειλούμενοι από τις κυβερνητικές πολιτικές έχουν στα χέρια τους ένα τέτοιο μέσο εξωστρέφειας όπως είναι η τηλεόραση. Ωστόσο μπορεί σίγουρα από κάποιους υποψιασμένους να θεωρηθεί τεχνιτή. Τεχνιτή για να ξεχαστεί το φιάσκο με τη ΔΕΠΑ και η ανυπαρξία του success story του Σαμαρά και των τυχάρπαστων συνεργατών του. Τεχνιτή για να γίνουν εκλογές από τις οποίες (με τις σημερινές συνθήκες) ο Σαμαράς θα βγει πάλι νικητής και θα συγκυβερνήσει με τη συγγενή του πολιτικά Χρυσή Αυγή
(που τελικά δεν είναι τικ, πράγματι κλείνει συνέχεια το μάτι), γιατί ο Κουβέλης και ο Βενιζέλος ...παραείναι αριστεροί για τα γούστα του, ή γιατί το χιούμορ περιττεύει, είναι απλά τελειωμένοι.
Έτσι αφ' ενός θα νομιμοποιηθεί να φέρει τα νέα μέτρα το Σεπτέμβρη κι αφ' ετέρου ο κόσμος θα αισθάνεται απ' τη μια ηττημένος κι αδύναμος κι απ' την άλλη πως ήδη έχει αντιδράσει δια της ψήφου οπότε επιστροφή στον καναπέ και στη γκρίνια (όπως έγινε και τους επόμενους μήνες μετά τις περσινές εκλογές).
3) Ακόμα κι αν είναι έτσι, ο λαός έχει μια μεγάλη ευκαιρία. Οι εγκαταστάσεις της ΕΡΤ έπρεπε και πρέπει να γίνουν κέντρα αγώνα. Πληττόμενοι από το κλείσιμο της ΕΡΤ πρέπει να συσπειρωθούν με τους πληττόμενους της ευρύτερης πολιτικής που ακολουθείται στο πλαίσιο της οποίας εντάσσεται και το κλείσιμο της ΕΡΤ (λογική σχέση γενικού-ειδικού). Γι' αυτό το λόγο, ο αγώνας αυτός θα πρέπει να έχει βασικό πρόταγμα όχι το "ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΕΡΤ" αλλά το "ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ (το βασικότερο) ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ".
Αυτό το πρόταγμα συνδυάζει το αναγκαίο με το εφικτό, δεν θέτει ως αυτοσκοπό τις εκλογές μα απαιτεί πίστη στις δυνάμεις μας.
Αυτό το πρόταγμα είναι το μόνο λογικά συνεπές γιατί αυτές οι πολιτικές είναι που θέλουν την ΕΡΤ "ΝΕΡΙΤ".
Είναι όμως και το μόνο που μπορεί να χει αποτέλεσμα γιατί μονάχα έτσι θα συσπειρωθεί ο κόσμος γύρω από αυτό τον αγώνα και θα πετύχει το άνοιγμα της ΕΡΤ. Όχι όμως της παλιάς ΕΡΤ των Λιάτσων και των βισματωμένων παρουσιαστριών (βλ Σαλαγκούδη) που δεν ξέρουν να διαβάζουν αλλά μιας νέας ΕΡΤ που το "Ε" σημαίνει "ελεύθερη" τηλεόραση (έχοντας πάντα υπόψη τα διδάγματα του μοντέλου του εργατικού ελέγχου αυτών των ημερών).
Σε αυτό οφείλουν να συνδράμουν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς, όλα τα κινήματα (βλ SOSτε το Νερό, Σκουριές, ΒΙΟΜΕ), όλες οι πρωτοβουλίες και οι συλλογικότητες αλλά και όλοι οι ανένταχτοι ανήσυχοι άνθρωποι που δεν αντέχουν πια από τη φτώχεια, την απόγνωση και το άδικο. Μέσα σε αυτόν τον αγώνα πρέπει να γίνει μια νέα ζύμωση ανάμεσα στις δυνάμεις αυτές, μέσα απο μαζικές και κοινές διαδικασίες, πρωτοβουλίες, συζητήσεις κι εκδηλώσεις, να προσπαθηθεί να απαντηθούν τα ερωτήματα του ΠΩΣ θα ανατραπούν αυτές οι πολιτικές και ΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ που πρέπει να ακολουθηθεί. Να ανοίξει ένας διάλογος για το συντονισμό όλων των κινημάτων αλλά και το άνοιγμα νέων μετώπων στη βάση του παραπάνω προτάγματος.
4) Λένε έχουμε χούντα. Όχι κύριοι, αυτοί είναι η αστική δημοκρατία σας. Αυτά είναι τα όρια των δικαιωμάτων τα οποία υμνείτε. Μπορεί σε αυτό το πλαίσιο ο κάθε Σαμαράς να τα καταστρατηγεί και να βγαίνει μάγκας. Γι' αυτό ο πραγματικός αγώνας δεν πρέπει να είναι για κεκτημένα, αλλά για πραγματική χειραφέτηση.
ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΙΟΥΝΙΟΥ, ΜΑΖΕΥΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΤ3. ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΤΙΣ 6 ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ...
Κατά δεύτερον, από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν κλείσει (βλ Εργατικές Εστίες, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, σχολεία κλπ) ή ξεπουληθεί (ο κερδοφόρος ΟΠΑΠ, η Αγροτική, το Ταμιευτήριο, τα μεταλλεία χρυσού κλπ ενώ στα σκαριά είναι και το νερο βλ ΕΥΑΘ) τόσα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, που το να συμβεί κάτι τέτοιο με την ΕΡΤ δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση (παρεμπιπτότνως συμφοιτητές του ΑΠΘ, αποχαιρετίστε και τη Λέσχη).
Τέλος, δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό γίνεται με άμεσο και ξαφνικό τρόπο όταν ολόκληρες δημόσιες τράπεζες κλείνουν Παρασκευή βράδυ με απόφαση ενός απλού διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.
Στη βάση αυτών, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά, στο χέρι μας όμως είναι να είναι η τελευταία.
2) Σίγουρα η φασαρία είναι δικαιολογημένη καθώς πρώτη φορά οι απειλούμενοι από τις κυβερνητικές πολιτικές έχουν στα χέρια τους ένα τέτοιο μέσο εξωστρέφειας όπως είναι η τηλεόραση. Ωστόσο μπορεί σίγουρα από κάποιους υποψιασμένους να θεωρηθεί τεχνιτή. Τεχνιτή για να ξεχαστεί το φιάσκο με τη ΔΕΠΑ και η ανυπαρξία του success story του Σαμαρά και των τυχάρπαστων συνεργατών του. Τεχνιτή για να γίνουν εκλογές από τις οποίες (με τις σημερινές συνθήκες) ο Σαμαράς θα βγει πάλι νικητής και θα συγκυβερνήσει με τη συγγενή του πολιτικά Χρυσή Αυγή
(που τελικά δεν είναι τικ, πράγματι κλείνει συνέχεια το μάτι), γιατί ο Κουβέλης και ο Βενιζέλος ...παραείναι αριστεροί για τα γούστα του, ή γιατί το χιούμορ περιττεύει, είναι απλά τελειωμένοι.
Έτσι αφ' ενός θα νομιμοποιηθεί να φέρει τα νέα μέτρα το Σεπτέμβρη κι αφ' ετέρου ο κόσμος θα αισθάνεται απ' τη μια ηττημένος κι αδύναμος κι απ' την άλλη πως ήδη έχει αντιδράσει δια της ψήφου οπότε επιστροφή στον καναπέ και στη γκρίνια (όπως έγινε και τους επόμενους μήνες μετά τις περσινές εκλογές).
3) Ακόμα κι αν είναι έτσι, ο λαός έχει μια μεγάλη ευκαιρία. Οι εγκαταστάσεις της ΕΡΤ έπρεπε και πρέπει να γίνουν κέντρα αγώνα. Πληττόμενοι από το κλείσιμο της ΕΡΤ πρέπει να συσπειρωθούν με τους πληττόμενους της ευρύτερης πολιτικής που ακολουθείται στο πλαίσιο της οποίας εντάσσεται και το κλείσιμο της ΕΡΤ (λογική σχέση γενικού-ειδικού). Γι' αυτό το λόγο, ο αγώνας αυτός θα πρέπει να έχει βασικό πρόταγμα όχι το "ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΕΡΤ" αλλά το "ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ (το βασικότερο) ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ".
Αυτό το πρόταγμα συνδυάζει το αναγκαίο με το εφικτό, δεν θέτει ως αυτοσκοπό τις εκλογές μα απαιτεί πίστη στις δυνάμεις μας.
Αυτό το πρόταγμα είναι το μόνο λογικά συνεπές γιατί αυτές οι πολιτικές είναι που θέλουν την ΕΡΤ "ΝΕΡΙΤ".
Είναι όμως και το μόνο που μπορεί να χει αποτέλεσμα γιατί μονάχα έτσι θα συσπειρωθεί ο κόσμος γύρω από αυτό τον αγώνα και θα πετύχει το άνοιγμα της ΕΡΤ. Όχι όμως της παλιάς ΕΡΤ των Λιάτσων και των βισματωμένων παρουσιαστριών (βλ Σαλαγκούδη) που δεν ξέρουν να διαβάζουν αλλά μιας νέας ΕΡΤ που το "Ε" σημαίνει "ελεύθερη" τηλεόραση (έχοντας πάντα υπόψη τα διδάγματα του μοντέλου του εργατικού ελέγχου αυτών των ημερών).
Σε αυτό οφείλουν να συνδράμουν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς, όλα τα κινήματα (βλ SOSτε το Νερό, Σκουριές, ΒΙΟΜΕ), όλες οι πρωτοβουλίες και οι συλλογικότητες αλλά και όλοι οι ανένταχτοι ανήσυχοι άνθρωποι που δεν αντέχουν πια από τη φτώχεια, την απόγνωση και το άδικο. Μέσα σε αυτόν τον αγώνα πρέπει να γίνει μια νέα ζύμωση ανάμεσα στις δυνάμεις αυτές, μέσα απο μαζικές και κοινές διαδικασίες, πρωτοβουλίες, συζητήσεις κι εκδηλώσεις, να προσπαθηθεί να απαντηθούν τα ερωτήματα του ΠΩΣ θα ανατραπούν αυτές οι πολιτικές και ΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ που πρέπει να ακολουθηθεί. Να ανοίξει ένας διάλογος για το συντονισμό όλων των κινημάτων αλλά και το άνοιγμα νέων μετώπων στη βάση του παραπάνω προτάγματος.
4) Λένε έχουμε χούντα. Όχι κύριοι, αυτοί είναι η αστική δημοκρατία σας. Αυτά είναι τα όρια των δικαιωμάτων τα οποία υμνείτε. Μπορεί σε αυτό το πλαίσιο ο κάθε Σαμαράς να τα καταστρατηγεί και να βγαίνει μάγκας. Γι' αυτό ο πραγματικός αγώνας δεν πρέπει να είναι για κεκτημένα, αλλά για πραγματική χειραφέτηση.
ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΙΟΥΝΙΟΥ, ΜΑΖΕΥΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΤ3. ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΤΙΣ 6 ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ...
Σάββατο 1 Ιουνίου 2013
Τουρκία ώρα μηδέν: ορισμένα άμεσα διδάγματα από τη γείτονα χώρα
Από τα γεγονότα της Τουρκίας μπορούμε ακόμα και τόσο νωρίς να αντλήσουμε ορισμένα διδάγματα.
1. Είναι η οικονομία!
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο απέχουν οι αριθμοί από την πραγματικότητα του λαού. Η Τουρκία είναι η χώρα της ανάπτυξης του 3,1%, που κατά τα λεγόμενα του Martin Raiser του ΟΟΣΑ «αποτελεί οικονομικά αναδυόμενο αστέρι περιφερειακά και παγκόσμια» και μια από τις πιο ευνοϊκές στην επιχειρηματικότητα χώρες (πιο πάνω από την Ιαπωνία, την Αμερική και τη Γερμανία). Αυτά όμως δεν σημαίνουν τίποτα για το λαό της που κατά τον ΟΟΣΑ και πάλι είναι από τους πιο φτωχούς. Και αυτά τα δύο μόνο ασύνδετα δεν είναι. Φτωχός είναι ο λαός που το κράτος του δεν φορολογεί το κεφάλαιο (κάτι που το καθιστά θελκτικό στις μεγάλες επιχειρήσεις), προκειμένου να παρέχει τα απαραίτητα. Φτωχός είναι ο λαός που δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί (κάτι που τον καθιστά ανταγωνιστικό). Προκειμένου να συντηρηθεί αυτή λοιπόν η ισορροπημένη αναντιστοιχία χρειάζεται το μαστίγιο ενός αυταρχικού υποστρώματος. Ο αυταρχισμός του τουρκικού κράτους ήταν γνωστός αλλά επ’ αφορμή των μεγαλειωδών διαδηλώσεων, γίνεται εμφανής τοις πάσι, ακόμα και στους πιο αφελείς. Το οικονομικό λοιπόν συνδέεται πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε με τον παράγοντα της κρατικής (και ενίοτε παρακρατικής) βίας, κάτι που αποδεικνύεται και από την κατάσταση στην Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε πως οι λόγοι που ζητάνε οι διαδηλωτές να πέσει η κυβέρνηση δεν είναι μόνο οι περιορισμένες ελευθερίες, αλλά κάτι πιο συνολικό. Άλλωστε αφορμή ήταν η κατασκευή εμπορικού κέντρου στο πάρκο Γκεζί της Ισταμπούλ.
2. Όταν ο φιλελευθερισμός αντιμάχεται τον εαυτό του
Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει πόση υποκρισία ή αφέλεια χωράει στα κεφάλια των εγχώριων και διεθνών φιλελευθέρων που ενώ από τη μία υποστηρίζουν την ελευθερία έκφρασης, λόγου κλπ από την άλλη υποστηρίζουν (ακόμα πιο δυναμικά) κι επιβάλλουν οικονομικές πολιτικές που δεν ευνοούν καθόλου τα παραπάνω. Για παράδειγμα η Ευρωπαϊκή Ένωση, διά του επιτρόπου αρμόδιου για τη Διεύρυνση, Στέφαν Φούλε, σχολίασε τα γεγονότα στην Τουρκία. Ο εκπρόσωπός του Πέτερ Στάνο υπενθύμισε ότι η Τουρκία είναι υποψήφια προς ένταξη χώρα και ζήτησε «να εδραιωθεί στην Τουρκία η ελευθερία σκέψης και έκφρασης, όπως και η ελευθερία του συνέρχεσθαι». Πρόκειται βέβαια για την
ίδια Ευρωπαϊκή Ένωση που επιβάλλει στις χώρες της πολιτικές που τόσο απαιτούν όσο και αναπαράγουν αυταρχικές πολιτικές.
2. Όταν ο φιλελευθερισμός αντιμάχεται τον εαυτό του
Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει πόση υποκρισία ή αφέλεια χωράει στα κεφάλια των εγχώριων και διεθνών φιλελευθέρων που ενώ από τη μία υποστηρίζουν την ελευθερία έκφρασης, λόγου κλπ από την άλλη υποστηρίζουν (ακόμα πιο δυναμικά) κι επιβάλλουν οικονομικές πολιτικές που δεν ευνοούν καθόλου τα παραπάνω. Για παράδειγμα η Ευρωπαϊκή Ένωση, διά του επιτρόπου αρμόδιου για τη Διεύρυνση, Στέφαν Φούλε, σχολίασε τα γεγονότα στην Τουρκία. Ο εκπρόσωπός του Πέτερ Στάνο υπενθύμισε ότι η Τουρκία είναι υποψήφια προς ένταξη χώρα και ζήτησε «να εδραιωθεί στην Τουρκία η ελευθερία σκέψης και έκφρασης, όπως και η ελευθερία του συνέρχεσθαι». Πρόκειται βέβαια για την
ίδια Ευρωπαϊκή Ένωση που επιβάλλει στις χώρες της πολιτικές που τόσο απαιτούν όσο και αναπαράγουν αυταρχικές πολιτικές.
3. Ελλάς – Τουρκία - συμμαχία;
Τέλος σε εποχές που οι εθνικισμοί, οι σοβινισμοί και οι φυλετικές διακρίσεις ανεβαίνουν, καλό είναι κάτι τέτοια γεγονότα να μας διδάσκουν πως αυτά που μας ενώνουν είναι στην πραγματικότητα περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Πως ο τουρκικός λαός περνάει και θα περνάει τα ίδια με τον ελληνικό. Λαός με την κοινωνική έννοια, όχι την εθνική. Ας εντάξουμε λοιπόν στην παραπάνω κοινωνική ανάλυση εν παραδείγματι το ζήτημα της εκμετάλλευσης του Αιγαίου. Όποιος και να την καταφέρει, ποιος άραγε θα ευνοηθεί από αυτήν υπό τις παρούσες συνθήκες; Οι λαοί, ο απλός κόσμος ή τα εθνικά και πολυεθνικά αρπακτικά; Αυτά βέβαια με καμία διάθεση εθνομηδενισμού. Είναι δύσκολο να ισορροπείς ανάμεσα απ’ τη μία στον εθνικισμό και απ’ την άλλη στον εθνομηδενισμό, που για διαφορετικούς λόγους είναι εξίσου επικίνδυνα. Σαφώς λοιπόν στη χάραξη πολιτικής και δη ριζοσπαστικής και ανατρεπτικής θα λάβεις υπόψη τις εκάστοτε εθνικές/πολιτισμικές συνθήκες (βλ. Γκράμσι), όμως μονάχα και ξεκάθαρα για λόγους στρατηγικής. Ως εκεί όμως.
Η ιδέα του έθνους (και οι σχετικοί –ισμοί) οδηγεί στα θεωρήματα της εθνικής ενότητας, κάτι που είναι πολύ λιγότερο ουδέτερο απ' όσο φαίνεται. Πρόκειται για μια επίπλαστη κι ακατόρθωτη ενότητα που περιλαμβάνει εκ φύσεως αντίπαλες κοινωνικές ομάδες με αντικρουόμενα συμφέροντα. Και προφανώς αυτή η «ενότητα» δεν είναι αμφίδρομη γιατί ενώ ο μεν λαός πείθεται γι’ αυτήν, οι δε αστικές τάξεις (με την έννοια των κατόχων των κεφαλαίων) εξακολουθούν να τον αφαιμάζουν και να τον εκμεταλλεύονται. Να ποιος είναι ο κερδισμένος λοιπόν. Ακόμα και το ΕΑΜ που ήταν εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο, χάρις στις πολιτικές και κοινωνικές του καταβολές έβαζε εξίσου ψηλά τα ζητήματα της λαοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Δευτέρα 13 Μαΐου 2013
Η σειρά των καθηγητών για το εδώλιο
Μετά τους φοιτητές, τους αγρότες, τους ναυτεργάτες, τους δικηγόρους και τους οδηγούς μέσων μαζικής μεταφοράς, η κυβέρνηση χτύπησε την πόρτα και στα σχολεία. Στα σχολεία με τους υπεράριθμους μαθητές και τα καθηγητικά κενά, στα σχολεία που το χειμώνα δεν είχαν θέρμανση, στα σχολεία που δεν δίνονται βιβλία στους μαθητές ή στην καλύτερη τους δανείζονται, στα σχολεία που το 2012 σε επίπεδο δευτεροβάθμιας σημειώθηκαν 32.000 χαμένες ώρες τη βδομάδα λόγω κενών. Στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα λοιπόν αλλά και στα ευρύτερα προβλήματα που προκαλεί η μνημονιακή ύφεση (ανεργία-πείνα) θέλει η κυβέρνηση Σαμαρά να προσθέσει και νέα, που αφορούν άμεσα τους καθηγητές, αλλά θίγουν στην πραγματικότητα πολύ περισσότερο κόσμο (μαθητές-οικογένειες μαθητών-οικογένειες καθηγητών).Αλλαγές – "επόμενος για τη μνημονιακή γκιλοτίνα"
Σύμφωνα με την τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή στο πολυνομοσχέδιο, η αύξηση των ωρών διδασκαλίας θα γίνεται ως εξής:
- Για τους εκπαιδευτικούς που έχουν μέχρι 6 χρόνια υπηρεσίας, οι ώρες διδασκαλίας από 21 γίνονται 23 την εβδομάδα.
- Για τους εκπαιδευτικούς που έχουν από 6 έως 12 χρόνια, οι ώρες διδασκαλίας από 19 γίνονται 21.
- Για τους εκπαιδευτικούς που έχουν πάνω από 12 χρόνια υπηρεσίας, οι ώρες διδασκαλίας αυξάνουν από 18 σε 20 .
- Για όσους έχουν πάνω από 20 χρόνια διδασκαλίας -κι αυτοί είναι το 40% του εκπαιδευτικού δυναμικού- οι ώρες διδασκαλίας αυξάνουν από 16, που είναι σήμερα, σε 20, δηλαδή 4 ώρες επιπλέον την εβδομάδα.
Η αύξηση αυτή έχει διπλή συνέπεια: αφ’ ενός περισσότερες ώρες εργασίας για κάποιους που όπως θα δούμε παρακάτω έχουν ήδη βαρύ πρόγραμμα κι αφ’ ετέρου κατάργηση οργανικών θέσεων στα σχολεία.
Σύμφωνα με έρευνα του Εκπαιδευτικού Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ ΓΣΕΕ-ΟΙΕΛΕ), που δημοσίευσε η Ελευθεροτυπία, εάν το ωράριο των εκπαιδευτικών αυξηθεί κατά 2 ώρες την εβδομάδα, χάνονται 11.795 θέσεις εκπαιδευτικών στη δημόσια εκπαίδευση. Με την κατάργηση της θέσης ανοίγει η πόρτα για την ουσιαστική απόλυση απ' το δημόσιο όπως προβλέπει το Σύνταγμα στο άρθρο 103. Στόχος είναι η μείωση 50% στις προσλήψεις των αναπληρωτών ουτωσώστε να εξοικονομηθούν 103 εκατομμύρια ευρώ. Τα 41,2 εκατομμύρια ευρώ το 2013 κι άλλα 61,8 εκατομμύρια ευρώ το 2014. Κατάργηση όμως 10.000 θέσεων σημαίνει ουσιαστικά μηδενικές προσλήψεις, πράγμα που μεταφράζεται με χιλιάδες ανθρώπους με πτυχία και οικογένειες χωρίς δουλειά.
Για όπου σημειώνεται κενό προβλέπονται υποχρεωτικές μεταθέσεις. Δηλαδή το κράτος θα στέλνει όπου κρίνει τους υπάρχοντες καθηγητές δίχως μάλιστα να υπάρχει πρόβλεψη για κριτήρια ή για κάλυψη εξόδων μετακίνησης, με όποιον αρνείται να αποκριθεί να απολύεται.
Κι αν συνυπολογίσουμε ότι μεγάλος αριθμός θα στραφεί στην έξοδο (σίγουρα μεγαλύτερος των προβλεπόμενων 5.000) τόσο λόγω της αύξησης του ωραρίου όσο και εξαιτίας της επιπλέον περικοπής του εφάπαξ κατά 10%,, τα κενά αυτά θα είναι πολλά.
Κι αν συνυπολογίσουμε ότι μεγάλος αριθμός θα στραφεί στην έξοδο (σίγουρα μεγαλύτερος των προβλεπόμενων 5.000) τόσο λόγω της αύξησης του ωραρίου όσο και εξαιτίας της επιπλέον περικοπής του εφάπαξ κατά 10%,, τα κενά αυτά θα είναι πολλά.
Τα επόμενα δύο χρόνια υπολογίζονται οι αναγκαστικές μετακινήσεις μόνιμων εκπαιδευτικών σε 10.000-15.000.
Επιπλέον όλα αυτά σε συνδυασμό με τις επικείμενες συγχωνεύσεις σε όλα τα επίπεδα (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) και το συνακόλουθο κλείσιμο σχολικών μονάδων μεταφράζεται με μια τρομακτική αύξηση των μαθητών ανά τμήμα κάτι που δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο της συνθήκες του μαθήματος και κλείνει το μάτι στην παραπαιδεία. Σκεφτείτε ότι σήμερα, σύμφωνα με στοιχεία, στα αστικά κέντρα της Ελλάδας καμία τάξη δεν έχει λιγότερους από 27 μαθητές.
"Το Υπουργείο Παιδείας ζήτησε από τους διευθυντές να δηλώσουν τη χωρητικότητα κάθε σχολικής αίθουσας, επισημαίνοντας πως σε κάθε μαθητή, θα πρέπει να αντιστοιχεί 1.5 τετραγωνικό μέτρο. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πως πλέον, το μέτρο τείνει να μην είναι η αναλογία του αριθμού δασκάλου – μαθητών, αλλά το μέγεθος της αίθουσας." (ΑΥΓΗ 10-5-2013)
Η κυβέρνηση προκειμένου να επιβάλει τα μέτρα της χρησιμοποιεί κυρίως δύο μέσα:
1. Μομέντουμ
Περίτεχνα επέλεξε μισό μήνα πριν από τις Πανελλαδικές να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις προκειμένου να εκβιάσει έτσι την κοινότητα των καθηγητών ως προς τις κινητοποιήσεις τους. Δεν είναι εύκολο να λες στο παιδί που έχετε συνεργαστεί, ιδρώσει και περάσει τουλάχιστον έναν χρόνο μαζί, πως θα παρατείνεις την αγωνία του. Επομένως δεν είναι οι καθηγητές εκείνοι που κινούνται στις πλάτες των παιδιών αλλά η κυβέρνηση όπως πέρσι το Πάσχα έκανε το ίδιο με τους ναυτεργάτες, τους έθιξε δηλαδή σε εποχή που ήταν αρκετά επώδυνο να αντιδράσουν ή πρόπερσι το καλοκαίρι με τους οδηγούς ταξί.
Όπως πολλοί αντιτείνουν, πράγματι η αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών προβλεπόταν από το Μεσοπρόθεσμο. Το υπουργείο Παιδείας όμως επίσημα το διέψευδε κατηγορηματικά. Τόσο ο Αρβανιτόπουλος όσο και ο υφυπουργός Παπαθεοδώρου όταν συναντήθηκε με την ΟΛΜΕ στις 24 Απριλίου, επαναλάμβαναν σε όλους τους τόνους ότι: «Δεν θα χρειαστεί αύξηση του ωραρίου. Το θέμα των ελλείψεων θα το αντιμετωπίσουμε με εξορθολογισμό στην κατανομή του προσωπικού». Τα μεσάνυχτα της Παρασκευής 26 Απριλίου κατατέθηκε αιφνιδιαστικά, στη Βουλή, η επίμαχη τροπολογία και δυο μέρες αργότερα ψηφίστηκε από την ολομέλεια.
2. Εργασιακό στάτους καθηγητών – η προπαγάνδα καλά κρατεί
Όπως έκανε και με όλες τις υπόλοιπες ομάδες που έπληξε (δημοσίους υπαλλήλους, οδηγούς ταξί και ΜΜΜ, αγρότες, ναυτεργάτες, φοιτητές, καθηγητές) φρόντισε να κατασυκοφαντήσει, μέσα από τα φιλικά διακείμενα σε αυτήν μέσα, ολόκληρο τον κλάδο ως προς τις ώρες εργασίας και τους μισθούς του, προκειμένου να ενεργοποιήσει έτσι το φθόνο της υπόλοιπης κοινωνίας. Με το "διαίρει και βασίλευε" φροντίζει να απομονώσει τους καθηγητές από γονείς, μαθητές, ιδιωτικούς υπαλλήλους κι άλλες ομάδες δημιουργώντας ψευδοαντιθέσεις και διλήμματα (πχ δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον ιδιωτικών, γονείς που πληρώνουν εναντίον εκπαιδευτικών κλπ).
Ώρες εργασίας
Το ωράριο εργασίας των καθηγητών φτάνει μέχρι τις 30 ώρες, τουλάχιστον, υποχρεωτικά, αλλά στην πράξη μπορεί να υπερβαίνει και τις 40 και περιλαμβάνει ένα πλήθος γραφειοκρατικών εργασιών και καθηκόντων, προκειμένου να λειτουργήσει το σχολείο! Αν συνυπολογίσουμε και την εργασία στο σπίτι, που συνίσταται στην προετοιμασία της διδασκαλίας για την επόμενη μέρα (υπολογίζεται ότι κάθε ώρα στην τάξη ισούται με 4 ώρες προεργασίας) και τη διόρθωση των συχνών γραπτών εργασιών των μαθητών, προκύπτει ένας αυξημένος όγκος ωρών που ξεπερνά, κατά πολύ, το ημερήσιο οκτάωρο!
Σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό Γιώργο Καββαδία, μέλος του Κέντρου Μελέτης και Τεκμηρίωσης (ΚΕΜΕΤΕ), ο μέσος όρος διδακτικών ωρών για τους εκπαιδευτικούς των 25 χωρών από τις 27 της Ε.Ε. για την κατώτερη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Γυμνάσιο) είναι 19,1 και για αυτούς της ανώτερης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Λύκειο) είναι 18,4. Στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει αντίστοιχος διαχωρισμός, ο μέσος όρος διδασκαλίας είναι 18,5, αντίστοιχος του μέσου όρου Ε.Ε. (19,1 και 18,4).
Όσον αφορά τους Έλληνες εκπαιδευτικούς προκύπτει ότι ως προς τον χρόνο εργασίας συνολικά σε ετήσια βάση στο σχολείο είναι 1.170 ώρες για το Γυμνάσιο και το Λύκειο, ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 1.199 για την κατώτερη και 1.166 για την ανώτερη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και για την Ε.Ε./19 είναι 1.133 και 1.108, αντίστοιχα.
Ο μέσος όρος των καθαρών εργάσιμων εβδομάδων για τους εκπαιδευτικούς κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους είναι 38,6 εβδομάδες, ενώ στην Ελλάδα οι εργάσιμες εβδομάδες για τους εκπαιδευτικούς είναι 39, λίγο πάνω από τον μέσο όρο Ε.Ε./27.
Μισθοί
Από την άλλη, οι παρακάτω πίνακες αποδεικνύουν ότι οι μισθοί των καθηγητών έχουν ήδη προσαρμοστεί στη μνημονιακή βαρβαρότητα που ζούμε τα τελευταία χρόνια κι ότι περιλαμβάνονται στους χαμηλότερους στην ευρωζώνη.
Αλληλεγγύη
Αυτό λοιπόν που μπορούμε να κάνουμε κατ’ αρχάς είναι να μην ενδίδουμε στα παραπλανητικά κελεύσματα των media αλλά να κοιτάμε τα στοιχεία και την πραγματικότητα. Πρέπει επιτέλους να απαντήσουμε στο διαίρει και βασίλευε της κυβέρνησης στηρίζοντας το δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών, προσπαθώντας να τον επεκτείνουμε και να τον συνδυάσουμε και με άλλα αιτήματα.
Όσες ομάδες αντιμετώπισαν μοναχές τους την κυβέρνηση απέτυχαν. Αφήνοντας τους μόνους θα αποτύχουν με μαθηματική ακρίβεια και αυτοί, αλλά είναι μια ευκαιρία να δείξει η κοινωνία των μαθητών, των γονιών, των φοιτητών και των ανέργων ότι έχει συσπειρωθεί από τα προβλήματα και τα χτυπήματα που δέχεται.
Πρέπει οι άμεσα πληττόμενοι να αντισταθούν στην αντίφαση που τους ταλανίζει ότι πράγματι το βραχυπρόθεσμο συμφέρον τους είναι οι καθηγητές να αποδεχθούν παθητικά και άπραγοι τις αλλαγές, το μεσοπρόθεσμο όμως είναι οι καθηγητές να παλέψουν και να νικήσουν. Να αφήσουν δηλαδή το δέντρο και να πιάσουν το δάσος. Τόσο για ένα καλύτερο σχολείο αλλά και για μια κοινωνική αλλαγή απ’ το τέλμα που βρισκόμαστε τώρα. Ακόμα κι αν δώσουν πανελλαδικές στην ώρα τους οι υποψήφιοι, δεν τους περιμένει τίποτα άλλο από την ανεργία, την εκμετάλλευση, την πείνα και την απόγνωση, τις λέξεις που συνοψίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Επομένως στην πραγματικότητα έχουν πολλά περισσότερα να κερδίσουν άμα αγωνιστούν τόσο στο μετερίζι των καθηγητών όσο (όπως και θα ‘πρεπε) και σε κάθε άλλο που θα προκύψει.
Διάρκεια
Έπειτα, όπως λέει κι ένα πολύ σοφό ρητό: το σεξ και η απεργία θέλουν διάρκεια. Πέρα από τη συσπείρωση πολλών ομάδων πρέπει να υπάρξει και διάρκεια τόσο στην απεργία όσο και στον αγώνα διεκδίκησης γενικότερα. Διαφορετικά, αν πρόκειται για πυροτέχνημα δύο βδομάδων θα έχουμε πάλι μια από τα ίδια.
Εναλλακτικές δομές και πρόταση
Κλείνοντας, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι ο συνδικαλισμός ως τρόπος διεκδίκησης και πάλης έχει αποτύχει. Πέραν των άλλων, λόγω της κατά κλάδους οργάνωσής του δημιουργεί εκ των πραγμάτων δυσκολίες για τη συνεργασία μεταξύ των πληττόμενων ομάδων και κάνει κάτι παραπάνω από έκδηλη την ανάγκη για νέους, εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης και πάλης. Παράλληλα πρέπει να ενταχθούν όλες οι διεκδικήσεις σε ένα συνολικό σχέδιο για την έξοδο της ελληνικής κοινωνίας από τη σημερινή βαρβαρότητα και την κρίση, ουτωσώστε ο αγώνας να είναι πέρα από αρνητικός (δεν θέλουμε αυτό) και θετικός (και στη θέση του θέλουμε κάτι άλλο) αλλά και λογικά συνεπής.
1. Ενδιαφέρουσα είναι η έρευνα του κέντρου μελετών και τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ σχετικά με το μισθολογικό ζήτημα των καθηγητών σε Ελλάδα και Ευρώπη για το 2011-2012 (http://olme-attik.att.sch.gr/new/wp-content/uploads/2012/12/misthoikemete171212.pdf)
Αυτό λοιπόν που μπορούμε να κάνουμε κατ’ αρχάς είναι να μην ενδίδουμε στα παραπλανητικά κελεύσματα των media αλλά να κοιτάμε τα στοιχεία και την πραγματικότητα. Πρέπει επιτέλους να απαντήσουμε στο διαίρει και βασίλευε της κυβέρνησης στηρίζοντας το δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών, προσπαθώντας να τον επεκτείνουμε και να τον συνδυάσουμε και με άλλα αιτήματα.
Όσες ομάδες αντιμετώπισαν μοναχές τους την κυβέρνηση απέτυχαν. Αφήνοντας τους μόνους θα αποτύχουν με μαθηματική ακρίβεια και αυτοί, αλλά είναι μια ευκαιρία να δείξει η κοινωνία των μαθητών, των γονιών, των φοιτητών και των ανέργων ότι έχει συσπειρωθεί από τα προβλήματα και τα χτυπήματα που δέχεται.
Πρέπει οι άμεσα πληττόμενοι να αντισταθούν στην αντίφαση που τους ταλανίζει ότι πράγματι το βραχυπρόθεσμο συμφέρον τους είναι οι καθηγητές να αποδεχθούν παθητικά και άπραγοι τις αλλαγές, το μεσοπρόθεσμο όμως είναι οι καθηγητές να παλέψουν και να νικήσουν. Να αφήσουν δηλαδή το δέντρο και να πιάσουν το δάσος. Τόσο για ένα καλύτερο σχολείο αλλά και για μια κοινωνική αλλαγή απ’ το τέλμα που βρισκόμαστε τώρα. Ακόμα κι αν δώσουν πανελλαδικές στην ώρα τους οι υποψήφιοι, δεν τους περιμένει τίποτα άλλο από την ανεργία, την εκμετάλλευση, την πείνα και την απόγνωση, τις λέξεις που συνοψίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Επομένως στην πραγματικότητα έχουν πολλά περισσότερα να κερδίσουν άμα αγωνιστούν τόσο στο μετερίζι των καθηγητών όσο (όπως και θα ‘πρεπε) και σε κάθε άλλο που θα προκύψει.
Διάρκεια
Έπειτα, όπως λέει κι ένα πολύ σοφό ρητό: το σεξ και η απεργία θέλουν διάρκεια. Πέρα από τη συσπείρωση πολλών ομάδων πρέπει να υπάρξει και διάρκεια τόσο στην απεργία όσο και στον αγώνα διεκδίκησης γενικότερα. Διαφορετικά, αν πρόκειται για πυροτέχνημα δύο βδομάδων θα έχουμε πάλι μια από τα ίδια.
Εναλλακτικές δομές και πρόταση
Κλείνοντας, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι ο συνδικαλισμός ως τρόπος διεκδίκησης και πάλης έχει αποτύχει. Πέραν των άλλων, λόγω της κατά κλάδους οργάνωσής του δημιουργεί εκ των πραγμάτων δυσκολίες για τη συνεργασία μεταξύ των πληττόμενων ομάδων και κάνει κάτι παραπάνω από έκδηλη την ανάγκη για νέους, εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης και πάλης. Παράλληλα πρέπει να ενταχθούν όλες οι διεκδικήσεις σε ένα συνολικό σχέδιο για την έξοδο της ελληνικής κοινωνίας από τη σημερινή βαρβαρότητα και την κρίση, ουτωσώστε ο αγώνας να είναι πέρα από αρνητικός (δεν θέλουμε αυτό) και θετικός (και στη θέση του θέλουμε κάτι άλλο) αλλά και λογικά συνεπής.
1. Ενδιαφέρουσα είναι η έρευνα του κέντρου μελετών και τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ σχετικά με το μισθολογικό ζήτημα των καθηγητών σε Ελλάδα και Ευρώπη για το 2011-2012 (http://olme-attik.att.sch.gr/new/wp-content/uploads/2012/12/misthoikemete171212.pdf)
2. To Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως με τη ρύθμιση για την αύξηση των ωρών (http://didefth.gr/lows/fek_2013_107a.pdf)
3. Έρευνα για τις διδακτικές ώρες σε Ελλάδα και Ευρώπη (http://olme-attik.att.sch.gr/new/wp-content/uploads/2012/01/meleti-kemete-olme40112.pdf)
4. Για να μην ξεχνιόμαστε για ποιους μιλάμε, η ίδια κυβέρνηση που παριστάνει το φορέα της εξυγίανσης πέρασε στο ν. 4145/13 και πιο συγκεκριμένα στα άρθρο 9 και 27, διάταξη σύμφωνα με την οποία μπορεί να αποσπά ο Υπουργός εκπαιδευτικούς σε δύο νέους οργανισμούς, τον ΕΟΠΠΕΠ και το ΙΝΔΒΜ μέχρι 9 χρόνια και αυτοί οι εκπαιδευτικοί να λαμβάνουν τα μόρια της οργανικής τους θέσης. Η εξυγίανση λοιπόν ισχύει για όλους εκτός από τους ημέτερους από τη Μεσσηνία και τις Σέρρες.
4. Για να μην ξεχνιόμαστε για ποιους μιλάμε, η ίδια κυβέρνηση που παριστάνει το φορέα της εξυγίανσης πέρασε στο ν. 4145/13 και πιο συγκεκριμένα στα άρθρο 9 και 27, διάταξη σύμφωνα με την οποία μπορεί να αποσπά ο Υπουργός εκπαιδευτικούς σε δύο νέους οργανισμούς, τον ΕΟΠΠΕΠ και το ΙΝΔΒΜ μέχρι 9 χρόνια και αυτοί οι εκπαιδευτικοί να λαμβάνουν τα μόρια της οργανικής τους θέσης. Η εξυγίανση λοιπόν ισχύει για όλους εκτός από τους ημέτερους από τη Μεσσηνία και τις Σέρρες.
Δευτέρα 29 Απριλίου 2013
Ιδιωτική οικονομία; Ευχαριστώ δεν θα πάρω...
Βασισμένο στην εισήγηση για την ολομέλεια του 1ου Μοντέλου Βουλής των Ελλήνων επί των οικονομικών.
Εν έτει 2013 ορισμένα πράγματα πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα στην ανθρώπινη κοινωνία. Πράγματα που ανταποκρίνονται σε βασικές ανάγκες των ανθρώπων όπως είναι το ρεύμα, το νερό, η παιδεία, η υγεία και πλέον το διαδίκτυο, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές και η θέρμανση (όταν αυτή δεν συμπίπτει με το ρεύμα) ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Πρόκειται για αγαθά απαραίτητα στον άνθρωπο τόσο για τη βιολογική του λειτουργία όσο και για την κοινωνική του συμβίωση και συνεργασία.
Ακριβώς αυτός ο χαρακτήρας καθιστά αναγκαίο, η σε πολιτειακή οργάνωση κοινωνία, με βασικό της φορέα το κράτος, να εξασφαλίζει με όποιον τρόπο μπορεί, τέτοια αγαθά στα μέλη της, τους πολίτες. Αυτό με όρους του σήμερα, δηλαδή εντάσσοντας την παραπάνω προβληματική στο δικό μας ιστορικό, κοινωνικό και χωρικό πλαίσιο, μπορεί να επιτευχθεί με τον έλεγχο των τομέων παραγωγής και παροχής των αγαθών αυτών από την κοινωνία γενικά και ειδικότερα από το κράτος.
Αυτή η λογική της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία προκύπτει και από τις ρητές διατάξεις διεθνών διακηρύξεων και συμβάσεων εγνωσμένου κύρους (όπως για παράδειγμα τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου του ΟΗΕ1) αλλά και εθνικών νομοθεσιών (βλ Σύνταγμα 1975/1985/2001/2008 2). Συνάγεται όμως και από πλήθος άλλων διατάξεων που κάνουν λόγο για ισότητα και ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας καθώς αυτά δεν μπορούν να επιδιωχθούν καν θεσμικά στο παρόν παγκόσμιο κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο δίχως τη συνδρομή του κράτους.
Η παγκόσμια νομοθετική αυτή τάση δεν προέκυψε αποκομμένα από το ιστορικό της οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο παρά. Δεν έπεσε δηλαδή από τον ουρανό αλλά είναι απότοκο ορισμένων ιστορικών εξελίξεων. Πιο συγκεκριμένα μετά την κρίση του 1929 η αποτυχία του δόγματος της αυτορρύθμισης της αγοράς ήταν εμφανής τοις πάσι, και άρχισε να επικρατεί η κευνσιανή θεώρηση πως το κράτος πρέπει να παρεμβαίνει στην οικονομία και να τη χαλιναγωγεί.
Το κράτος εν αντιθέσει με τον ιδιώτη-επενδυτή δύναται να έχει ως αυτοσκοπό την κατά περίπτωση κοινωνική παροχή και όχι το κέρδος από τις αντιπαροχές προς αυτήν. Αφ’ ενός σε επίπεδο βούλησης: σε συνθήκες λαϊκής κυριαρχίας και πραγματικής δημοκρατίας είναι σήμερα ο πλέον έμπιστος φορέας ως προς την απρόσκοπτη παροχή των παραπάνω κοινωνικών αγαθών. Για ποιο λόγο να μην θέλουν οι πολίτες να εκπληρώνονται τα δικαιώματά τους; Κι αφ’ ετέρου σε επίπεδο δυνατότητας: έχει την άνεση να διαθέτει ελλειμματικούς οργανισμούς που να παράσχουν τα κοινωνικά αγαθά στους πολίτες και να καλύπτει τα ελλείμματα αυτά από τη φορολόγηση και άλλες πηγές κρατικών εσόδων.
Ποιον όμως εξυπηρετούν στην πραγματικότητα οι αποκρατικοποιήσεις;
Από πλευράς των υποστηρικτών των ιδιωτικοποιήσεων γίνεται μια διάκριση ανάμεσα στην αποκρατικοποίηση ως κρατικό στρατηγικό στόχο και σε εκείνην ως «ξεπούλημα». Η πρώτη έχει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά μιας συμφέρουσας συμφωνίας για το κράτος και τους πολίτες ενώ η δεύτερη είναι το απροκάλυπτο χάρισμα της κρατικής περιουσίας. Καταλύτης για το περιεχόμενο της κάθε ιδιωτικοποίησης είναι το πολιτικό πλαίσιο που την περιβάλλει κατά περίπτωση και δη η πρόθεση των αρμοδίων που τις προκαλούν και τις διαχειρίζονται να υπερασπιστούν το εθνικό συμφέρον στην πρώτη περίπτωση ή την τσέπη τους στη δεύτερη.
Αυτή η διάκριση παρόλα αυτά δεν απηχεί στην πραγματικότητα και δεν είναι παρά μια ατυχής προσπάθεια να δειχθεί ότι υπάρχουν και «καλές ιδιωτικοποιήσεις». Όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται οι ιδιωτικοποιήσεις που συνέβησαν, όχι σπάνια, ανά τον κόσμο μετά κυρίως τη δεκαετία του 1970 και την εγκατάλειψη του μοντέλου του κοινωνικού κράτους πρόνοιας, έγιναν πάντα:
α) σε εξευτελιστικές τιμές,
β) ως αποτέλεσμα διαφθοράς ή ανικανότητας των κυβερνόντων και διαπλοκής τους με οικονομικούς κύκλους του εσωτερικού και του εξωτερικού και
γ) στο πλαίσιο κάποιας επείγουσας οικονομικής ανάγκης που προέκυπτε από τη συγκυρία (Ελλάδα του 1990 και του 2010+, Γαλλία του 1980, Αγγλία του 1970 μέχρι και τη Θάτσερ, ΗΠΑ του Ρήγκαν και έπειτα) ή εναλλακτικά πλαισιωμένες από ωμή βία και τρομοκρατία του κάθε κράτους (βλ. καθεστώς Σουχάρτο στην Ινδονησία, Πινοσέτ στη Χιλή και γενικότερα τις δικτατορίες σε Αργεντινή και Βραζιλία) ή και με τα δύο μαζί (στη Ρωσία μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης επί Γέλτσιν),
δ) με δυσάρεστες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.
Τα επιχειρήματα των θιασωτών των ιδιωτικοποιήσεων είναι ότι:
α) το κράτος έχει άμεσα οικονομικά οφέλη λόγω των τιμημάτων για την κάθε πώληση και της εξοικονόμησης δαπανών
β) δημιουργούνται θέσεις εργασίας
γ) οι τιμές των υπηρεσιών πέφτουν υπέρ του καταναλωτή λόγω του ανταγωνισμού
δ) ποιότητα υπηρεσιών και προϊόντων λόγω του ανταγωνισμού και της φύσης του ιδιωτικού τομέα
Ας τα εξετάσουμε όμως με βάση την εμπειρία και τη λογική (που είναι και της μόδας τελευταία).
(α) Το κράτος, δεδομένου ότι όποτε τίθεται ζήτημα ιδιωτικοποιήσεων αυτό γίνεται στη βάση κάποιας έκτακτης ή μεγάλης οικονομικής ανάγκης, συνήθως ανταλλάσσει την περιουσία του με ψίχουλα. Και σαφέστατα η Ελλάδα του 2013 εντάσσεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Το πιο περίτρανο παράδειγμα είναι εκείνο του ΟΠΑΠ όπου πωλήθηκαν οι μετοχές του ελληνικού δημοσίου (περίπου 40%) έναντι 800.000 € όταν τα ετήσια κέρδη του ΟΠΑΠ είναι 1.000.000 €. Αντιθέτως, ακριβώς λόγω της οικονομικής δυσκολίας της συγκυρίας πρέπει να διασφαλιστεί η συμμετοχή του δημοσίου σε επικερδείς εταιρίες όπως ο ΟΠΑΠ, να φροντίσει το κράτος μέσα από το δημόσιο χαρακτήρα των αντίστοιχων εταιριών τη διασφάλιση της παροχής αναγκαίων αγαθών στους πολίτες του, να χρησιμοποιηθεί η περιουσία του δημοσίου για δημόσιες επενδύσεις, κάτι το οποίο χρειάζεται περαιτέρω κρατικοποιήσεις στρατηγικών τομέων της παραγωγής και της πίστεως.
(β) Δημιουργούνται μεν θέσεις εργασίας, αλλά θέσεις εργασίας έχει και η Κίνα. Οι θέσεις εργασίας από μόνες τους δεν σημαίνουν τίποτα όταν συνεπάγονται την πιο σκληρή εκμετάλλευση: μισθούς πείνας, «ευέλικτη» part-time εργασία. Θέσεις εργασίας έχει και στη Μανωλάδα. Αντιθέτως το κράτος έχει τη δυνατότητα να διασφαλίζει τόσο αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας όσο και μισθούς.
(γ-δ) Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι οι ιδιώτες κοιτώντας μόνο το κέρδος όχι μόνο δεν κρατούν τις τιμές σε χαμηλά επίπεδα αλλά και μειώνουν την ποιότητα. Τρανταχτές περιπτώσεις είναι η ιδιωτικοποίηση των τραίνων στην Αγγλία του νερού στο Βερολίνο και το Παρίσι ή τη Βολιβία. Απ’ την άλλη όταν ιδιωτικοποιείται μια υπηρεσία δεν σημαίνει πως σπάει και το μονοπώλιο που υπήρχε όταν αυτή ανήκε στο κράτος. Στην περίπτωση όμως που πράγματι ανοίξει η αγορά ορισμένου αγαθού, η εμφάνιση του καρτέλ μοιάζει σίγουρη, όπως γίνεται κεκαλυμμένα από αυτούς που εισάγουν πετρέλαιο ή απροκάλυπτα από τη συγχώνευση της Olympic Air με την Aegean. Ισχυρίζονται πολλοί ότι το δημόσιο δεν αξιοποιεί τον πλούτο του γιατί δεν έχει το κίνητρο του κέρδους. Εδώ πέφτουμε στην παγίδα του να ανάγουμε το σημερινό ελληνικό δημόσιο σε κανόνα για οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση. Ωστόσο όπως τονίστηκε και πάνω ένα κράτος με ενεργοποιημένους πολίτες που συμμετέχουν στα κοινά, με πολίτες που του ασκούν έλεγχο έχει σαφώς περισσότερα εχέγγυα τόσο απ' τον τυχοδιώκτη ιδιώτη όσο και από το σημερινό δημόσιο.
Εν έτει 2013 ορισμένα πράγματα πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα στην ανθρώπινη κοινωνία. Πράγματα που ανταποκρίνονται σε βασικές ανάγκες των ανθρώπων όπως είναι το ρεύμα, το νερό, η παιδεία, η υγεία και πλέον το διαδίκτυο, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές και η θέρμανση (όταν αυτή δεν συμπίπτει με το ρεύμα) ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Πρόκειται για αγαθά απαραίτητα στον άνθρωπο τόσο για τη βιολογική του λειτουργία όσο και για την κοινωνική του συμβίωση και συνεργασία.
Ακριβώς αυτός ο χαρακτήρας καθιστά αναγκαίο, η σε πολιτειακή οργάνωση κοινωνία, με βασικό της φορέα το κράτος, να εξασφαλίζει με όποιον τρόπο μπορεί, τέτοια αγαθά στα μέλη της, τους πολίτες. Αυτό με όρους του σήμερα, δηλαδή εντάσσοντας την παραπάνω προβληματική στο δικό μας ιστορικό, κοινωνικό και χωρικό πλαίσιο, μπορεί να επιτευχθεί με τον έλεγχο των τομέων παραγωγής και παροχής των αγαθών αυτών από την κοινωνία γενικά και ειδικότερα από το κράτος.
Αυτή η λογική της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία προκύπτει και από τις ρητές διατάξεις διεθνών διακηρύξεων και συμβάσεων εγνωσμένου κύρους (όπως για παράδειγμα τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου του ΟΗΕ1) αλλά και εθνικών νομοθεσιών (βλ Σύνταγμα 1975/1985/2001/2008 2). Συνάγεται όμως και από πλήθος άλλων διατάξεων που κάνουν λόγο για ισότητα και ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας καθώς αυτά δεν μπορούν να επιδιωχθούν καν θεσμικά στο παρόν παγκόσμιο κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο δίχως τη συνδρομή του κράτους.
Η παγκόσμια νομοθετική αυτή τάση δεν προέκυψε αποκομμένα από το ιστορικό της οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο παρά. Δεν έπεσε δηλαδή από τον ουρανό αλλά είναι απότοκο ορισμένων ιστορικών εξελίξεων. Πιο συγκεκριμένα μετά την κρίση του 1929 η αποτυχία του δόγματος της αυτορρύθμισης της αγοράς ήταν εμφανής τοις πάσι, και άρχισε να επικρατεί η κευνσιανή θεώρηση πως το κράτος πρέπει να παρεμβαίνει στην οικονομία και να τη χαλιναγωγεί.
Αυτή η τάση στηρίχθηκε τόσο στους αγώνες της παγκόσμιας αριστεράς και του συνδικαλιστικού κινήματος (είναι γνωστό πως όταν ζητούσαν κάτι από τον πρόεδρο Φ. Ρούζβελτ, εκείνος ανταποκρινόταν: «αναγκάστε με να το κάνω») όσο και στη ραγδαία ανάπτυξη του αντιπάλου δέους, της Σοβιετικής Ένωσης στη βάση παρόμοιων οικονομικών πολιτικών (η κρατική ιδιοκτησία της παραγωγής). Δεν είναι τυχαίο πως χώρες που γειτνιάζουν με αυτή, όπως η τότε Δυτική Γερμανία ή οι Σκανδιναβικές, για πολλά χρόνια αποτελούσαν τον ορισμό του κευνσιανού παρεμβατικού κράτους (κάτι που ταυτίστηκε πολιτικά με τη σοσιαλδημοκρατία).
Και μάλιστα θα πρέπει να προσεχθεί πως κανόνες που προβλέπουν την κρατική παρέμβαση διατηρούνται και συνίστανται διαρκώς, ακόμα και μετά τη δεκαετία του 1970 οπόταν άρχισε να επικρατεί η νεοφιλελεύθερη λογική ως προς την αντιμετώπιση του ρόλου του κράτους στο πλαίσιο της οικονομίας.
Γιατί όμως το κράτος, ως ο κύριος θεσμός πολιτειακής οργάνωσης των ανθρώπων, είναι ο πλέον κατάλληλος φορέας που οφείλει να παράσχει τα προαναφερθέντα αναγκαία αγαθά;
Και μάλιστα θα πρέπει να προσεχθεί πως κανόνες που προβλέπουν την κρατική παρέμβαση διατηρούνται και συνίστανται διαρκώς, ακόμα και μετά τη δεκαετία του 1970 οπόταν άρχισε να επικρατεί η νεοφιλελεύθερη λογική ως προς την αντιμετώπιση του ρόλου του κράτους στο πλαίσιο της οικονομίας.
Γιατί όμως το κράτος, ως ο κύριος θεσμός πολιτειακής οργάνωσης των ανθρώπων, είναι ο πλέον κατάλληλος φορέας που οφείλει να παράσχει τα προαναφερθέντα αναγκαία αγαθά;
Το κράτος εν αντιθέσει με τον ιδιώτη-επενδυτή δύναται να έχει ως αυτοσκοπό την κατά περίπτωση κοινωνική παροχή και όχι το κέρδος από τις αντιπαροχές προς αυτήν. Αφ’ ενός σε επίπεδο βούλησης: σε συνθήκες λαϊκής κυριαρχίας και πραγματικής δημοκρατίας είναι σήμερα ο πλέον έμπιστος φορέας ως προς την απρόσκοπτη παροχή των παραπάνω κοινωνικών αγαθών. Για ποιο λόγο να μην θέλουν οι πολίτες να εκπληρώνονται τα δικαιώματά τους; Κι αφ’ ετέρου σε επίπεδο δυνατότητας: έχει την άνεση να διαθέτει ελλειμματικούς οργανισμούς που να παράσχουν τα κοινωνικά αγαθά στους πολίτες και να καλύπτει τα ελλείμματα αυτά από τη φορολόγηση και άλλες πηγές κρατικών εσόδων.
Τελευταίο σοβιετικό κράτος αποκαλούσαν την Ελλάδα για το γεγονός πως το κράτος διοικούσε ή συμμετείχε σε ορισμένες εταιρίες που παρείχαν το δίχως άλλο σημαντικά αγαθά, όπως ήταν το νερό και το ρεύμα αλλά και η πίστωση (βλ. Αγροτική Τράπεζα και ΤΤ). Έτσι επ’ ευκαιρία της προσχώρησης στο μηχανισμό στήριξης η Ελλάδα αναγκάστηκε να εναρμονιστεί πλήρως με τη διακατεχόμενη από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της αχαλίνωτης ιδιωτικοποίησης διαχρονική στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ποιον όμως εξυπηρετούν στην πραγματικότητα οι αποκρατικοποιήσεις;
Από πλευράς των υποστηρικτών των ιδιωτικοποιήσεων γίνεται μια διάκριση ανάμεσα στην αποκρατικοποίηση ως κρατικό στρατηγικό στόχο και σε εκείνην ως «ξεπούλημα». Η πρώτη έχει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά μιας συμφέρουσας συμφωνίας για το κράτος και τους πολίτες ενώ η δεύτερη είναι το απροκάλυπτο χάρισμα της κρατικής περιουσίας. Καταλύτης για το περιεχόμενο της κάθε ιδιωτικοποίησης είναι το πολιτικό πλαίσιο που την περιβάλλει κατά περίπτωση και δη η πρόθεση των αρμοδίων που τις προκαλούν και τις διαχειρίζονται να υπερασπιστούν το εθνικό συμφέρον στην πρώτη περίπτωση ή την τσέπη τους στη δεύτερη.
Αυτή η διάκριση παρόλα αυτά δεν απηχεί στην πραγματικότητα και δεν είναι παρά μια ατυχής προσπάθεια να δειχθεί ότι υπάρχουν και «καλές ιδιωτικοποιήσεις». Όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται οι ιδιωτικοποιήσεις που συνέβησαν, όχι σπάνια, ανά τον κόσμο μετά κυρίως τη δεκαετία του 1970 και την εγκατάλειψη του μοντέλου του κοινωνικού κράτους πρόνοιας, έγιναν πάντα:
α) σε εξευτελιστικές τιμές,
β) ως αποτέλεσμα διαφθοράς ή ανικανότητας των κυβερνόντων και διαπλοκής τους με οικονομικούς κύκλους του εσωτερικού και του εξωτερικού και
γ) στο πλαίσιο κάποιας επείγουσας οικονομικής ανάγκης που προέκυπτε από τη συγκυρία (Ελλάδα του 1990 και του 2010+, Γαλλία του 1980, Αγγλία του 1970 μέχρι και τη Θάτσερ, ΗΠΑ του Ρήγκαν και έπειτα) ή εναλλακτικά πλαισιωμένες από ωμή βία και τρομοκρατία του κάθε κράτους (βλ. καθεστώς Σουχάρτο στην Ινδονησία, Πινοσέτ στη Χιλή και γενικότερα τις δικτατορίες σε Αργεντινή και Βραζιλία) ή και με τα δύο μαζί (στη Ρωσία μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης επί Γέλτσιν),
δ) με δυσάρεστες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.
Τα επιχειρήματα των θιασωτών των ιδιωτικοποιήσεων είναι ότι:
α) το κράτος έχει άμεσα οικονομικά οφέλη λόγω των τιμημάτων για την κάθε πώληση και της εξοικονόμησης δαπανών
β) δημιουργούνται θέσεις εργασίας
γ) οι τιμές των υπηρεσιών πέφτουν υπέρ του καταναλωτή λόγω του ανταγωνισμού
δ) ποιότητα υπηρεσιών και προϊόντων λόγω του ανταγωνισμού και της φύσης του ιδιωτικού τομέα
Ας τα εξετάσουμε όμως με βάση την εμπειρία και τη λογική (που είναι και της μόδας τελευταία).
(α) Το κράτος, δεδομένου ότι όποτε τίθεται ζήτημα ιδιωτικοποιήσεων αυτό γίνεται στη βάση κάποιας έκτακτης ή μεγάλης οικονομικής ανάγκης, συνήθως ανταλλάσσει την περιουσία του με ψίχουλα. Και σαφέστατα η Ελλάδα του 2013 εντάσσεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Το πιο περίτρανο παράδειγμα είναι εκείνο του ΟΠΑΠ όπου πωλήθηκαν οι μετοχές του ελληνικού δημοσίου (περίπου 40%) έναντι 800.000 € όταν τα ετήσια κέρδη του ΟΠΑΠ είναι 1.000.000 €. Αντιθέτως, ακριβώς λόγω της οικονομικής δυσκολίας της συγκυρίας πρέπει να διασφαλιστεί η συμμετοχή του δημοσίου σε επικερδείς εταιρίες όπως ο ΟΠΑΠ, να φροντίσει το κράτος μέσα από το δημόσιο χαρακτήρα των αντίστοιχων εταιριών τη διασφάλιση της παροχής αναγκαίων αγαθών στους πολίτες του, να χρησιμοποιηθεί η περιουσία του δημοσίου για δημόσιες επενδύσεις, κάτι το οποίο χρειάζεται περαιτέρω κρατικοποιήσεις στρατηγικών τομέων της παραγωγής και της πίστεως.
(β) Δημιουργούνται μεν θέσεις εργασίας, αλλά θέσεις εργασίας έχει και η Κίνα. Οι θέσεις εργασίας από μόνες τους δεν σημαίνουν τίποτα όταν συνεπάγονται την πιο σκληρή εκμετάλλευση: μισθούς πείνας, «ευέλικτη» part-time εργασία. Θέσεις εργασίας έχει και στη Μανωλάδα. Αντιθέτως το κράτος έχει τη δυνατότητα να διασφαλίζει τόσο αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας όσο και μισθούς.
(γ-δ) Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι οι ιδιώτες κοιτώντας μόνο το κέρδος όχι μόνο δεν κρατούν τις τιμές σε χαμηλά επίπεδα αλλά και μειώνουν την ποιότητα. Τρανταχτές περιπτώσεις είναι η ιδιωτικοποίηση των τραίνων στην Αγγλία του νερού στο Βερολίνο και το Παρίσι ή τη Βολιβία. Απ’ την άλλη όταν ιδιωτικοποιείται μια υπηρεσία δεν σημαίνει πως σπάει και το μονοπώλιο που υπήρχε όταν αυτή ανήκε στο κράτος. Στην περίπτωση όμως που πράγματι ανοίξει η αγορά ορισμένου αγαθού, η εμφάνιση του καρτέλ μοιάζει σίγουρη, όπως γίνεται κεκαλυμμένα από αυτούς που εισάγουν πετρέλαιο ή απροκάλυπτα από τη συγχώνευση της Olympic Air με την Aegean. Ισχυρίζονται πολλοί ότι το δημόσιο δεν αξιοποιεί τον πλούτο του γιατί δεν έχει το κίνητρο του κέρδους. Εδώ πέφτουμε στην παγίδα του να ανάγουμε το σημερινό ελληνικό δημόσιο σε κανόνα για οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση. Ωστόσο όπως τονίστηκε και πάνω ένα κράτος με ενεργοποιημένους πολίτες που συμμετέχουν στα κοινά, με πολίτες που του ασκούν έλεγχο έχει σαφώς περισσότερα εχέγγυα τόσο απ' τον τυχοδιώκτη ιδιώτη όσο και από το σημερινό δημόσιο.
1. Άρθρο 22: Kάθε άτομο, ως μέλος του κοινωνικού συνόλου, έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας. H κοινωνία, με την εθνική πρωτοβουλία και τη διεθνή συνεργασία, ανάλογα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, έχει χρέος να του εξασφαλίσει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.
Άρθρο 25 παρ 1: Kαθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Eχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του.
Άρθρο 26 παρ 1: Kαθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. H εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. H στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. H τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους. H πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις ικανότητες τους.
Άρθρο 25 παρ 1: Kαθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Eχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του.
Άρθρο 26 παρ 1: Kαθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. H εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. H στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. H τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους. H πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις ικανότητες τους.
2.
2. Άρθρο 5Απαρ2: Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19.
Άρθρο 15παρ2: Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του Κράτους. Ο έλεγχος και η επιβολή των διοικητικών κυρώσεων υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είναι ανεξάρτητη αρχή, όπως νόμος ορίζει. Ο άμεσος έλεγχος του Κράτους, που λαμβάνει και τη μορφή του καθεστώτος της προηγούμενης άδειας, έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, καθώς και προϊόντων του λόγου και της τέχνης, την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και η πολιτιστική ανάπτυξη της Χώρας, καθώς και το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την υποχρεωτική και δωρεάν μετάδοση των εργασιών της Βουλής και των επιτροπών της, καθώς και προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.
Άρθρο 16παρ2: Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
Άρθρο 21παρ2 και 3: Η οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους.
Πολύτεκνες οικογένειες, ανάπηροι πολέμου και ειρηνικής περιόδου, θύματα πολέμου, χήρες και ορφανά εκείνων που έπεσαν στον πόλεμο, καθώς και όσοι πάσχουν από ανίατη σωματική ή πνευματική νόσο έχουν δικαίωμα ειδικής φροντίδας από το Κράτος.
Άρθρο 22παρ5: Το Κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, όπως νόμος ορίζει.
Άρθρο 25παρ1: (…)Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους(…)
Άρθρο106παρ1: Για την εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος το Κράτος προγραμματίζει και συντονίζει την οικονομική δραστηριότητα στη Χώρα, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη όλων των τομέων της εθνικής οικονομίας. Λαμβάνει τα επιβαλλόμενα μέτρα για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, από την ατμόσφαιρα και τα υπόγεια ή υποθαλάσσια κοιτάσματα, για την προώθηση της περιφερειακής ανάπτυξης και την προαγωγή ιδίως της οικονομίας των ορεινών, νησιωτικών και παραμεθόριων περιοχών.
2. Άρθρο 5Απαρ2: Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19.
Άρθρο 15παρ2: Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του Κράτους. Ο έλεγχος και η επιβολή των διοικητικών κυρώσεων υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είναι ανεξάρτητη αρχή, όπως νόμος ορίζει. Ο άμεσος έλεγχος του Κράτους, που λαμβάνει και τη μορφή του καθεστώτος της προηγούμενης άδειας, έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, καθώς και προϊόντων του λόγου και της τέχνης, την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και η πολιτιστική ανάπτυξη της Χώρας, καθώς και το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την υποχρεωτική και δωρεάν μετάδοση των εργασιών της Βουλής και των επιτροπών της, καθώς και προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.
Άρθρο 16παρ2: Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
Άρθρο 21παρ2 και 3: Η οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους.
Πολύτεκνες οικογένειες, ανάπηροι πολέμου και ειρηνικής περιόδου, θύματα πολέμου, χήρες και ορφανά εκείνων που έπεσαν στον πόλεμο, καθώς και όσοι πάσχουν από ανίατη σωματική ή πνευματική νόσο έχουν δικαίωμα ειδικής φροντίδας από το Κράτος.
Άρθρο 22παρ5: Το Κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, όπως νόμος ορίζει.
Άρθρο 25παρ1: (…)Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους(…)
Άρθρο106παρ1: Για την εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος το Κράτος προγραμματίζει και συντονίζει την οικονομική δραστηριότητα στη Χώρα, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη όλων των τομέων της εθνικής οικονομίας. Λαμβάνει τα επιβαλλόμενα μέτρα για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, από την ατμόσφαιρα και τα υπόγεια ή υποθαλάσσια κοιτάσματα, για την προώθηση της περιφερειακής ανάπτυξης και την προαγωγή ιδίως της οικονομίας των ορεινών, νησιωτικών και παραμεθόριων περιοχών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(Atom)
___________________
___________________
___________________
___________________
___________________
___________________
___________________
