Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

11 σημεία για την νέα κυβέρνηση

*Μόνο ανακούφιση έφερε ο ανασχηματισμός. Επιτέλους οι υγιείς πολιτικές δυνάμεις του τόπου συνεργάζονται ενεργά για τη σωτηρία του. Πραγματική dream team. Αν και θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη υπερπαραγωγή αν είχε κι άλλα εξωκομματικά στελέχη πέραν του Παντελή Καψή όπως ακουγόταν πριν από τις επίσημες ανακοινώσεις με φαβορί για υπουργοποίηση τους Κώστα Πρέκα, Αιμίλιο Λιάτσο και Άτζελα Δημητρίου.

*Η νέα κυβέρνηση είναι πράγματι η πιο μικρή κι ευέλικτη μετά τη 2η κυβέρνηση Παπανδρέου, αποτελούμενη από μόλις 42 άτομα. Φήμες λένε ότι η πρώτη κυβερνητική πράξη θα είναι η μετακίνηση από το Μαξίμου στο Γήπεδο Καραϊσκάκη προκειμένου να χωρέσουν όλα της τα μέλη και να γίνονται πιο άνετα τα Υπουργικά Συμβούλια. Άσε που ο Μαρινάκης (με την εφημερίδα Παραπολιτικά) είναι "δικό μας" παιδί.

*Όλα τα φώτα είναι στραμμένα στον νέο υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος διέρρευσε ήδη την πρώτη τομή στον τομέα της εθνικής υγείας. Για την είσοδο και την εξέταση στα νοσοκομεία θα πρέπει οι ασθενείς αφ' ενός να προσκομίσουν ένα από τα βιβλία "Πανύψιστος Ζευς και αιμορροίδες" και "100+1 συνταγές για μακροζωϊα από την αρχαία Σπάρτη" που τυχαίνει να πωλεί ο αδερφός του νέου υπουργού και αφ' ετέρου να αποδείξουν ότι είναι αυθεντικοί Έλληνες ή έστω νόμιμοι μετανάστες από τον πλανήτη ΕΛ. Έξυπνο πάντως να βάλουν έναν ασθενή στου υπουργείο Υγείας.

*Η Σοφία Βούλτεψη αρνήθηκε μετά λύπης την υφυπουργοποίησή της, δηλώνοντας πως δεν έχει χρόνο την ίδια ώρα να κράζει την ΕΡΤ και το ΣΥΡΙΖΑ και παράλληλα να κλείνει νοσοκομεία. Ευχήθηκε όμως ολόψυχα στο σύντροφο Άδωνι να ακολουθήσει την υπερπετυχημένη πορεία του Ανδρέα Λοβέρδου δύο χρόνια πριν στο ίδιο υπουργείο.

*Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ήδη βρει τον τρόπο να μειώσει τους δημοσίους υπαλλήλους, γι' αυτό και τοποθετήθηκε ασυζητητί στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης: "θα τους ταϊζω κι επίσημα στον πατέρα μου, δεν χρειάζεται πλέον να κρυβόμαστε" φέρεται να δήλωσε αποκαλύπτοντας έτσι το μυστικό της μακροζωϊας του επίτιμου.

*Δικαιώθηκε ο Βρούτσης με την παραμονή του στο Υπουργείο Εργασίας καθώς χάρις στις προσπάθειές του η ανεργία δεν ξεπέρασε το 50% όπως προέβλεπαν οι Κασσάνδρες της αριστεράς.


*Ο Σίμος Κεδίκογλου τα πήγε τόσο καλά τον προηγούμενο καιρό, που πλέον η κυβέρνηση έχει και 2ο Κεδίκογλου (βλ Συμεών Κεδίκογλου, το νέο υφυπουργό Παιδείας).

*Ο Παντελής Καψής, "υφυπουργός ΕΡΤ", συμφώνησε ήδη με τον Αντώνη Σαμαρά τον τρόπο που θα στελεχωθεί η ΝΕΡΙΤ: Οι υποψήφιοι θα υποβληθούν σε εξετάσεις τύπου ΑΣΕΠ με βασικές ερωτήσεις α) Από πού κατάγεστε, β) ποια η συγγένειά σας με τα στελέχη της κυβέρνησης ή έστω της Νέας Δημοκρατίας και γ) ποιά η γνώμη σας για το ΣΥΡΙΖΑ.

*Ο πρωθυπουργός δήλωσε πως η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση τετραετίας, αλλά άφησε να διαρρεύσει ότι αν χρειαστεί θα γίνει και κυβέρνηση επ αόριστον ειδικά εφόσον σε επόμενο ανασχηματισμό συμμετέχει και η Χρυσή Αυγή. Άσε που οι εκλογές είναι και μεγάλο έξοδο...

*Απογοητευμένος είναι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος που έφυγε από το υπουργίο εξωτερικών, καθώς ήταν έτοιμος να κάνει σειρά ενωτικών παρεμβάσεων στην Τουρκία, τη Βραζιλία και τη Ρουάντα. Αν δε η κυβέρνηση χτυπούσε 4ετία, στόχος του ήταν η επανένωση της Κορέας.
*Τώρα που ο Βενιζέλος επιτέλους δέχθηκε να γίνει υπουργός εξωτερικών ο Σαμαράς είναι έτοιμος να επαναδιαπραγματευτεί το μνημόνιο, όπως υποσχέθηκε άλλωστε και πριν τις εκλογές.
Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

4+1 σημεία για τη μπανανόφλουδα της ΕΡΤ

1) Το ζήτημα της ΕΡΤ είναι και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αφορμή αντίδρασης κι όχι ως αιτία. Κατ' αρχάς, ως προς τον τρόπο, η κυβέρνηση μέσα σε ένα χρόνο έχει περάσει περίπου 20 πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, δηλαδή σε 20 περιπτώσεις δίχως να έχει υπάρξει μια πρόδηλη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (εκτός άμα εμείς δεν την πήραμε χαμπάρι) η εκτελεστική λειτουργία παρέκαμψε τη νομοθετική, ήτοι το κοινοβούλιο. Ας το πάρουμε είδηση πίσω από τον αυταρχισμό βρίσκεται πάντα το οικονομικό, όπως και στην Τουρκία, όπως και παντού. Οι κυβερνήσεις γίνονται αυταρχικές όταν έχουν να επιβάλλουν πολιτικές λιτότητας, "ανάπτυξης" κι "ανταγωνιστικότητας".

Κατά δεύτερον, από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν κλείσει (βλ Εργατικές Εστίες, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, σχολεία κλπ) ή ξεπουληθεί (ο κερδοφόρος ΟΠΑΠ, η Αγροτική, το Ταμιευτήριο, τα μεταλλεία χρυσού κλπ ενώ στα σκαριά είναι και το νερο βλ ΕΥΑΘ) τόσα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, που το να συμβεί κάτι τέτοιο με την ΕΡΤ δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση (παρεμπιπτότνως συμφοιτητές του ΑΠΘ, αποχαιρετίστε και τη Λέσχη).

Τέλος, δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό γίνεται με άμεσο και ξαφνικό τρόπο όταν ολόκληρες δημόσιες τράπεζες κλείνουν Παρασκευή βράδυ με απόφαση ενός απλού διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.

Στη βάση αυτών, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά, στο χέρι μας όμως είναι να είναι η τελευταία.

2) Σίγουρα η φασαρία είναι δικαιολογημένη καθώς πρώτη φορά οι απειλούμενοι από τις κυβερνητικές πολιτικές έχουν στα χέρια τους ένα τέτοιο μέσο εξωστρέφειας όπως είναι η τηλεόραση. Ωστόσο μπορεί σίγουρα από κάποιους υποψιασμένους να θεωρηθεί τεχνιτή. Τεχνιτή για να ξεχαστεί το φιάσκο με τη ΔΕΠΑ και η ανυπαρξία του success story του Σαμαρά και των τυχάρπαστων συνεργατών του. Τεχνιτή για να γίνουν εκλογές από τις οποίες (με τις σημερινές συνθήκες) ο Σαμαράς θα βγει πάλι νικητής και θα συγκυβερνήσει με τη συγγενή του πολιτικά Χρυσή Αυγή
(που τελικά δεν είναι τικ, πράγματι κλείνει συνέχεια το μάτι), γιατί ο Κουβέλης και ο Βενιζέλος ...παραείναι αριστεροί για τα γούστα του, ή γιατί το χιούμορ περιττεύει, είναι απλά τελειωμένοι.
Έτσι αφ' ενός θα νομιμοποιηθεί να φέρει τα νέα μέτρα το Σεπτέμβρη κι αφ' ετέρου ο κόσμος θα αισθάνεται απ' τη μια ηττημένος κι αδύναμος κι απ' την άλλη πως ήδη έχει αντιδράσει δια της ψήφου οπότε επιστροφή στον καναπέ και στη γκρίνια (όπως έγινε και τους επόμενους μήνες μετά τις περσινές εκλογές).

3) Ακόμα κι αν είναι έτσι, ο λαός έχει μια μεγάλη ευκαιρία. Οι εγκαταστάσεις της ΕΡΤ έπρεπε και πρέπει να γίνουν κέντρα αγώνα. Πληττόμενοι από το κλείσιμο της ΕΡΤ πρέπει να συσπειρωθούν με τους πληττόμενους της ευρύτερης πολιτικής που ακολουθείται στο πλαίσιο της οποίας εντάσσεται και το κλείσιμο της ΕΡΤ (λογική σχέση γενικού-ειδικού). Γι' αυτό το λόγο, ο αγώνας αυτός θα πρέπει να έχει βασικό πρόταγμα όχι το "ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΕΡΤ" αλλά το "ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ (το βασικότερο) ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ".

Αυτό το πρόταγμα συνδυάζει το αναγκαίο με το εφικτό, δεν θέτει ως αυτοσκοπό τις εκλογές μα απαιτεί πίστη στις δυνάμεις μας.

Αυτό το πρόταγμα είναι το μόνο λογικά συνεπές γιατί αυτές οι πολιτικές είναι που θέλουν την ΕΡΤ "ΝΕΡΙΤ".

Είναι όμως και το μόνο που μπορεί να χει αποτέλεσμα γιατί μονάχα έτσι θα συσπειρωθεί ο κόσμος γύρω από αυτό τον αγώνα και θα πετύχει το άνοιγμα της ΕΡΤ. Όχι όμως της παλιάς ΕΡΤ των Λιάτσων και των βισματωμένων παρουσιαστριών (βλ Σαλαγκούδη) που δεν ξέρουν να διαβάζουν αλλά μιας νέας ΕΡΤ που το "Ε" σημαίνει "ελεύθερη" τηλεόραση (έχοντας πάντα υπόψη τα διδάγματα του μοντέλου του εργατικού ελέγχου αυτών των ημερών).

Σε αυτό οφείλουν να συνδράμουν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς, όλα τα κινήματα (βλ SOSτε το Νερό, Σκουριές, ΒΙΟΜΕ), όλες οι πρωτοβουλίες και οι συλλογικότητες αλλά και όλοι οι ανένταχτοι ανήσυχοι άνθρωποι που δεν αντέχουν πια από τη φτώχεια, την απόγνωση και το άδικο. Μέσα σε αυτόν τον αγώνα πρέπει να γίνει μια νέα ζύμωση ανάμεσα στις δυνάμεις αυτές, μέσα απο μαζικές και κοινές διαδικασίες, πρωτοβουλίες, συζητήσεις κι εκδηλώσεις, να προσπαθηθεί να απαντηθούν τα ερωτήματα του ΠΩΣ θα ανατραπούν αυτές οι πολιτικές και ΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ που πρέπει να ακολουθηθεί. Να ανοίξει ένας διάλογος για το συντονισμό όλων των κινημάτων αλλά και το άνοιγμα νέων μετώπων στη βάση του παραπάνω προτάγματος.

4) Λένε έχουμε χούντα. Όχι κύριοι, αυτοί είναι η αστική δημοκρατία σας. Αυτά είναι τα όρια των δικαιωμάτων τα οποία υμνείτε. Μπορεί σε αυτό το πλαίσιο ο κάθε Σαμαράς να τα καταστρατηγεί και να βγαίνει μάγκας. Γι' αυτό ο πραγματικός αγώνας δεν πρέπει να είναι για κεκτημένα, αλλά για πραγματική χειραφέτηση.

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΙΟΥΝΙΟΥ, ΜΑΖΕΥΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΤ3. ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΤΙΣ 6 ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ...
Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

Τουρκία ώρα μηδέν: ορισμένα άμεσα διδάγματα από τη γείτονα χώρα


Από τα γεγονότα της Τουρκίας μπορούμε ακόμα και τόσο νωρίς να αντλήσουμε ορισμένα διδάγματα.

1.            Είναι η οικονομία!
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο απέχουν οι αριθμοί από την πραγματικότητα του λαού. Η Τουρκία είναι η χώρα της ανάπτυξης του 3,1%, που κατά τα λεγόμενα του Martin Raiser του ΟΟΣΑ «αποτελεί οικονομικά αναδυόμενο αστέρι περιφερειακά και παγκόσμια» και μια από τις πιο ευνοϊκές στην επιχειρηματικότητα χώρες (πιο πάνω από την Ιαπωνία, την Αμερική και τη Γερμανία). Αυτά όμως δεν σημαίνουν τίποτα για το λαό της που κατά τον ΟΟΣΑ και πάλι είναι από τους πιο φτωχούς. Και αυτά τα δύο μόνο ασύνδετα δεν είναι. Φτωχός είναι ο λαός που το κράτος του δεν φορολογεί το κεφάλαιο (κάτι που το καθιστά θελκτικό στις μεγάλες επιχειρήσεις), προκειμένου να παρέχει τα απαραίτητα. Φτωχός είναι ο λαός που δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί (κάτι που τον καθιστά ανταγωνιστικό). Προκειμένου να συντηρηθεί αυτή λοιπόν η ισορροπημένη αναντιστοιχία χρειάζεται το μαστίγιο ενός αυταρχικού υποστρώματος. Ο αυταρχισμός του τουρκικού κράτους ήταν γνωστός αλλά επ’ αφορμή των μεγαλειωδών διαδηλώσεων, γίνεται εμφανής τοις πάσι, ακόμα και στους πιο αφελείς. Το οικονομικό λοιπόν συνδέεται πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε με τον παράγοντα της κρατικής (και ενίοτε παρακρατικής) βίας, κάτι που αποδεικνύεται και από την κατάσταση στην Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε πως οι λόγοι που ζητάνε οι διαδηλωτές να πέσει η κυβέρνηση δεν είναι μόνο οι περιορισμένες ελευθερίες, αλλά κάτι πιο συνολικό. Άλλωστε αφορμή ήταν η κατασκευή εμπορικού κέντρου στο πάρκο Γκεζί της Ισταμπούλ.

2.            Όταν ο φιλελευθερισμός αντιμάχεται τον εαυτό του
Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει πόση υποκρισία ή αφέλεια χωράει στα κεφάλια των εγχώριων και διεθνών φιλελευθέρων που ενώ από τη μία υποστηρίζουν την ελευθερία έκφρασης, λόγου κλπ από την άλλη υποστηρίζουν (ακόμα πιο δυναμικά) κι επιβάλλουν οικονομικές πολιτικές που δεν ευνοούν καθόλου τα παραπάνω. Για παράδειγμα η Ευρωπαϊκή Ένωση, διά του επιτρόπου αρμόδιου για τη Διεύρυνση, Στέφαν Φούλε, σχολίασε τα γεγονότα στην Τουρκία. Ο εκπρόσωπός του Πέτερ Στάνο υπενθύμισε ότι η Τουρκία είναι υποψήφια προς ένταξη χώρα και ζήτησε «να εδραιωθεί στην Τουρκία η ελευθερία σκέψης και έκφρασης, όπως και η ελευθερία του συνέρχεσθαι». Πρόκειται βέβαια για την
ίδια Ευρωπαϊκή Ένωση που επιβάλλει στις χώρες της πολιτικές που τόσο απαιτούν όσο και αναπαράγουν αυταρχικές πολιτικές.

3.            Ελλάς – Τουρκία - συμμαχία;

Τέλος σε εποχές που οι εθνικισμοί, οι σοβινισμοί και οι φυλετικές διακρίσεις ανεβαίνουν, καλό είναι κάτι τέτοια γεγονότα να μας διδάσκουν πως αυτά που μας ενώνουν είναι στην πραγματικότητα περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Πως ο τουρκικός λαός περνάει και θα περνάει τα ίδια με τον ελληνικό. Λαός με την κοινωνική έννοια, όχι την εθνική. Ας εντάξουμε λοιπόν στην παραπάνω κοινωνική ανάλυση εν παραδείγματι το ζήτημα της εκμετάλλευσης του Αιγαίου. Όποιος και να την καταφέρει, ποιος άραγε θα ευνοηθεί από αυτήν υπό τις παρούσες συνθήκες; Οι λαοί, ο απλός κόσμος ή τα εθνικά και πολυεθνικά αρπακτικά; Αυτά βέβαια με καμία διάθεση εθνομηδενισμού. Είναι δύσκολο να ισορροπείς ανάμεσα απ’ τη μία στον εθνικισμό και απ’ την άλλη στον εθνομηδενισμό, που για διαφορετικούς λόγους είναι εξίσου επικίνδυνα. Σαφώς λοιπόν στη χάραξη πολιτικής και δη ριζοσπαστικής και ανατρεπτικής θα λάβεις υπόψη τις εκάστοτε εθνικές/πολιτισμικές συνθήκες (βλ. Γκράμσι), όμως μονάχα και ξεκάθαρα για λόγους στρατηγικής. Ως εκεί όμως.

Η ιδέα του έθνους (και οι σχετικοί –ισμοί) οδηγεί στα θεωρήματα της εθνικής ενότητας, κάτι που είναι πολύ λιγότερο ουδέτερο απ' όσο φαίνεται. Πρόκειται για μια επίπλαστη κι ακατόρθωτη ενότητα που περιλαμβάνει εκ φύσεως αντίπαλες κοινωνικές ομάδες με  αντικρουόμενα συμφέροντα. Και προφανώς αυτή η «ενότητα» δεν είναι αμφίδρομη γιατί ενώ ο μεν λαός πείθεται γι’ αυτήν, οι δε αστικές τάξεις (με την έννοια των κατόχων των κεφαλαίων) εξακολουθούν να τον αφαιμάζουν και να τον εκμεταλλεύονται. Να ποιος είναι ο κερδισμένος λοιπόν. Ακόμα και το ΕΑΜ που ήταν εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο, χάρις στις πολιτικές και κοινωνικές του καταβολές έβαζε εξίσου ψηλά τα ζητήματα της λαοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Θα μεταφερθείτε στη νέα σελίδα σε

Δευτερόλεπτα
Από το Blogger.

η πολιτική/κρίση στο mail σας!


Θεματικές:

___________________

___________________

___________________

___________________

___________________

___________________

___________________